Diploma

Diário da República n.º 84, Série I de 2014-05-02
Lei n.º 25/2014

Adaptação de Diretivas Europeias Relativas à Livre Prestação de Serviços devido à Adesão da Croácia

Emissor
Assembleia da República
Tipo: Lei
Páginas: 0/0
Número: 25/2014
Publicação: 16 de Maio, 2014
Disponibilização: 2 de Maio, 2014
Procede à segunda alteração à Lei n.º 9/2009, de 4 de março, e transpõe parcialmente para a ordem jurídica interna a Diretiva n.º 2013/25/UE, do Conselho, de 13 de maio, que adapta determinadas diretivas no domínio do direito de estabelecimento e da livre prestação de serviços, devido à adesão da República da Croácia

Diploma

Procede à segunda alteração à Lei n.º 9/2009, de 4 de março, e transpõe parcialmente para a ordem jurídica interna a Diretiva n.º 2013/25/UE, do Conselho, de 13 de maio, que adapta determinadas diretivas no domínio do direito de estabelecimento e da livre prestação de serviços, devido à adesão da República da Croácia

Lei n.º 25/2014

Procede à segunda alteração à Lei n.º 9/2009, de 4 de março, e transpõe parcialmente para a ordem jurídica interna a Diretiva n.º 2013/25/UE, do Conselho, de 13 de maio, que adapta determinadas diretivas no domínio do direito de estabelecimento e da livre prestação de serviços, devido à adesão da República da Croácia.
A Assembleia da República decreta, nos termos da alínea c) do artigo 161.º da Constituição, o seguinte:

Artigo 1.º
Objeto

1 – A presente lei procede à segunda alteração à Lei n.º 9/2009, de 4 de março, que transpõe para a ordem jurídica interna a Diretiva n.º 2005/36/CE, do Parlamento Europeu e do Conselho, de 7 de setembro, relativa ao reconhecimento das qualificações profissionais, e a Diretiva n.º 2006/100/CE, do Conselho, de 20 de novembro, que adapta determinadas diretivas no domínio da livre circulação de pessoas, em virtude da adesão da Bulgária e da Roménia, alterada pela Lei n.º 41/2012, de 28 de agosto.

2 – A presente lei procede ainda à transposição parcial para a ordem jurídica interna da Diretiva n.º 2013/25/UE, do Conselho, de 13 de maio, que adapta determinadas diretivas no domínio do direito de estabelecimento e da livre prestação de serviços, devido à adesão da República da Croácia.

Artigo 2.º
Alteração à Lei n.º 9/2009, de 4 de março

O artigo 46.º da Lei n.º 9/2009, de 4 de março, alterada pela Lei n.º 41/2012, de 28 de agosto, passa a ter a seguinte redação:

«Artigo 46.º
[…]

1 – …

2 – …

3 – … :
a) … ;
b) … ;
c) Croácia, em 1 de julho de 2013;
d) [Anterior alínea c)];
e) [Anterior alínea d)];
f) [Anterior alínea e)].

4 – … »

Artigo 3.º
Alteração aos anexos II e III à Lei n.º 9/2009, de 4 de março

Os anexos II e III da Lei n.º 9/2009, de 4 de março, alterada pela Lei n.º 41/2012, de 28 de agosto, passam a ter a redação constante do anexo I à presente lei, da qual fazem parte integrante.

Artigo 4.º
Republicação

São republicados no anexo II à presente lei, da qual fazem parte integrante, os anexos II e III da Lei n.º 9/2009, de 4 de março, com a redação atual.

Artigo 5.º
Entrada em vigor

A presente lei entra em vigor no dia seguinte ao da sua publicação.

Anexo I

«Anexo II
[…]

1 – …
1.1 – …

País Título de formação Organismo que concede o título de formação Certificado que acompanha o título de formação Data de referência
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
Croácia Diploma «doktor medicine/Doktorica medicine» Medicinski fakulteti sveučilištau Republici Hrvatskoj. 1 de julho de 2013.
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]

1.2 – …

País Título de formação Organismo que concede o título de formação Data de referência
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
Croácia Diploma o specijalističkom Usavršavanju Ministarstvo nadležno za Zdravstvo 1 de julho de 2013.
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]

1.3 – …

País Anestesiologia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
Cirurgia geral

Período mínimo de formação: 5 anos

Título
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Anesteziologija, reanimatologija i intenzivna Medicina Opča kirurgija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Neurocirurgia

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Obstetrícia e ginecologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Neurokirurgija Ginekologija i opstetricija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Medicina interna

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Oftalmologia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Opča interna medicina Oftalmologija i optometrija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Otorrinolaringologia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
Pediatria

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Otorinolaringologija Pedijatrija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Pneumologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Urologia

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Pulmologija Urologija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Ortopedia

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Anatomia patológica

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Ortopedija i traumatologija Patologija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Neurologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Psiquiatria

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Neurologija Psihijatrija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Radiodiagnóstico

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Radioterapia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Klinička radiologija Onkologija i radioterapija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Cirurgia plástica e reconstrutiva

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Patologia clínica

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Plastična, rekonstrukcijska i estetska kirurgija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Microbiologia-bacteriologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Química biológica

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Klinična mikrobiologija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Imunologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Cirurgia cardiotoráxica

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Alergologija i klinička imunologija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…]
País Cirurgia pediátrica

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Cirurgia vascular

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Dječja kirurgija Vaskularna kirurgija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…]
País Cardiologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Gastrenterologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Kardiologija Gastroenterologija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Reumatologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Imuno-hemoterapia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Reumatologija Hematologija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Endocrinologia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
Fisioterapia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Endokrinologija i dijabetologija Fizikalna medicina i rehabilitacija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Neuropsiquiatria

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Dermatovenereologia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Dermatologija i venerologija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…]
País Radiologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Pedopsiquiatria

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Klinička radiologija Dječja i adolescentna psihijatrija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…]
País Geriatria

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Nefrologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Nefrologija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Doenças infecciosas

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Saúde pública

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Infektologija Javnozdravstvena medicina.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País

Farmacologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação

Medicina do trabalho

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Klinička farmakologija s toksikologijom Medicina rada i športa.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Alergologia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
Medicina nuclear

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Alergologija i klinička imunologija Nuklearna medicina.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Cirurgia maxilo-facial (formação de base em medicina)

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Hematologia clínica

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Maksilofacialna kirurgija.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…]
País

Estomatologia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação

Hematologia clínica

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Croácia.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…]
País Venereologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Medicina tropical

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
[…] […] […]
Croácia.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
País Cirurgia gastro-intestinal

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Medicina intensiva

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia Abdominalna kirurgija Hitna medicina.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…]
País Neurofisiologia clínica

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Cirurgia dentária, oral e maxilo-facial
(formação de base de médico e de dentista) (*)

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…]
País Oncologia médica

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Genética médica

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Croácia.

1.4 – …

País Título de formação Título profissional Data de referência
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
Croácia Diploma o specijalističkom usavršavanju Specijalist obiteljske medicine 1 de julho de 2013.
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]
[…] […] […] […]

2 – …
2.1 – …
2.2 – …

País Título de formação Organismo que concede o título de formação Título profissional Data de referência
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
Croácia 1 – Svjedodžba «medicinska sestra opće njege/Medicinski tehničar opće njege».
2 – Svjedodžba «prvostupnik (baccalaureus) sestrinstva/Prvostupnica (baccalaurea) sestrinstva».
1 – Srednje strukovne škole koje izvode program za stjecanje kvalifikacije «medicinska sestra opće njege/Medicinski tehničar opće njege».
2 – Medicinski fakulteti sveučilišta u Republici Hrvatskoj Sveučilišta u Republici Hrvatskoj Veleučilišta u Republici Hrvatskoj.
1 – Medicinska sestra opće njege/Medicinski tehničar opće njege.
2 – Prvostupnik (baccalaureus) sestrinstva/prvostupnica (baccalaurea) sestrinstva.
1 de julho de 2013.
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]

3 – …
3.1 – …
3.2 – …

País Título de formação Organismo que concede o título de formação Certificado que acompanha o título de formação Título profissional Data de referência
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
Croácia Diploma «doktor dentalne medicine/Doktorica dentalne medicine». Fakulteti sveučilišta u Republici Hrvatskoj. Doktor dentalne medicine/ Doktorica dentalne medicine. 1 de julho de 2013.
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […] […]

3.3 – …

4 – …
4.1 – …
4.2 – …

País Título de formação Organismo que concede o título de formação Certificado que acompanha o título de formação Data de referência
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
Croácia Diploma «doktor veterinarske medicine/Doktorica veterinarske medicine». Veterinarski fakultet Sveučilišta u Zagrebu. 1 de julho de 2013.
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]

5 – …
5.1 – …
5.2 – …

País Título de formação Organismo que concede o título de formação Título profissional Data de referência
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
Croácia Svjedodžba «prvostupnik (baccalaureus) primaljstva/ Sveučilišna prvostupnica (baccalaurea) primaljstva». – Medicinski fakulteti sveučilišta u Republici Hrvatskoj.
– Sveučilišta u Republici Hrvatskoj.
– Veleučilišta i visoke škole u Republici Hrvatskoj.
Prvostupnik (baccalaureus) primaljstva/ Prvostupnica (baccalaurea) primaljstva. 1 de julho de 2013.
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]

6 – …
6.1 – …
6.2 – …

País Título de formação Organismo que concede o título de formação Certificado que acompanha o diploma Data de referência
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
Croácia Diploma «magistar farmacije/ Magistra farmacije». – Farmaceutsko-biokemijski fakultet Sveučilišta u Zagrebu.
– Medicinski fakultet Sveučilišta u Splitu.
– Kemijsko-tehnološki fakultet Sveučilišta u Splitu.
1 de julho de 2013.
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]

7 – …
7.1 – …

País Título de formação Organismo que concede o título de formação Certificado que acompanha o diploma Data de referência
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
Croácia.
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
[…] […] […] […] […]
«Anexo III
[…]

[…]

País Título de formação Ano académico de referência
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
Croácia – Diploma «magistar inženjer arhitekture i urbanizma/Magistra inženjerka arhitekture i urbanizma» concedido pela Arhitektonski fakultet Sveučilišta u Zagrebu; 3.º ano académico após a adesão.
– Diploma «magistar inženjer arhitekture/Magistra inženjerka arhitekture» concedido pela Građevinsko–arhitektonski fakultet Sveučilišta u Splitu;
– Diploma «magistar inženjer arhitekture/Magistra inženjerka arhitekture» concedido pela Fakultet građevinarstva, arhitekture i geodezije Sveučilišta u Splitu;
– Diploma «diplomirani inženjer arhitekture» concedido pela Arhitektonski fakultet Sveučilišta u Zagrebu;
– Diploma «diplomirani inženjer arhitekture/Diplomirana inženjerka arhitekture» concedido pela Građevinsko–arhitektonski fakultet Sveučilišta u Splitu;
– Diploma «diplomirani inženjer arhitekture/Diplomirana inženjerka arhitekture» concedido pela Fakultet građevinarstva, arhitekture i geodezije Sveučilišta u Splitu;
– Diploma «diplomirani arhitektonski inženjer» concedido pela Arhitektonski fakultet Sveučilišta u Zagrebu;
– Diploma «inženjer» concedido pela Arhitektonski fakultet Sveučilišta u Zagrebu;
– Diploma «inženjer» concedido pela Arhitektonsko–građevinsko–geodetski fakultet Sveučilišta u Zagrebu pelos estudos concluídos na Arhitektonski odjel Arhitektonsko–građevinsko–geodetskog fakulteta;
– Diploma «inženjer» concedido pela Tehnički fakultet Sveučilišta u Zagrebu pelos estudos concluídos na Arhitektonski odsjek Tehničkog fakulteta;
– Diploma «inženjer» concedido pela Tehnički fakultet Sveučilišta u Zagrebu pelos estudos concluídos na Arhitektonsko–inženjerski odjel Tehničkog fakulteta;
– Diploma «inženjer arhitekture» concedido pela Arhitektonski fakultet Sveučilišta u Zagrebu
Todos os diplomas devem ser acompanhados de um certificado comprovativo da inscrição na Ordem Croata de Arquitetos (Hrvatska komora arhitekata), emitido pela Ordem Croata de Arquitetos de Zagrebe.
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]
[…] […] […]

Anexo II - Republicação dos anexos II e III da Lei n.º 9/2009, de 4 de março

«ANEXO II
Reconhecimento automático com base na coordenação das condições mínimas de formação

1 – Médico

1.1 – Títulos de formação médica de base

País Título de formação Organismo que concede o título de formação Certificado que acompanha o título de formação Data de referência
Alemanha – Zeugnis über die Ärztliche Prüfung.
– Zeugnis über die Ärztliche Staatsprüfung und Zeugnis über die Vorbereitungszeit als Medizinalassistent, soweit diese nach den deutschen Rechtsvorschriften noch fürden Abschluss der ärztlichen Ausbildung vorgesehen war.
Zuständige Behörden 20 de dezembro de 1976.
Áustria 1 – Urkunde über die Verleihung des akademischen Grades Doktor der gesamten Heilkunde (bzw. Doctor medicinae universae, Dr. med.univ.).
2 – Diplom über die spezifische Ausbildung zum Arzt fürAllgemeinmedizin bzw. Facharztdiplom.
1 – Medizinische Fakultät einer Universität.
2 – Österreichische Ärztekammer.
1 de janeiro de 1994.
Bélgica Diploma van arts/Diplôme de docteur en médecine. – Les universités/De universiteiten.
– Le Jury compétent d’enseignement de la Communauté française/De bevoegde Examencommissie van de Vlaamse Gemeenschap.
20 de dezembro de 1976
Bulgária Диплома за висше образование на образователно-квалификационна степен «магистър» по «Медицина» и професионална квалификация «Магистър-лекар». Медицински факултет във Висше медицинско училище (Медицински университет, Висш медицински институт в Република България). 1 de janeiro de 2007.
Chipre Πιστοποιητικό Εγγραφής Ιατρού Ιατρικό Συμβούλιο 1 de maio de 2004.
Croácia Diploma «doktor medicine/doktorica medicine». Medicinski fakulteti sveučilišta u Republici Hrvatskoj. 1 de julho de 2013.
Dinamarca Bevis for bestået lægevidenska-belig embedseksamen. Medicinsk universitetsfakultet – Autorisation som læge, udstedt af Sundhedsstyrelsenog. – Tilladelse til selvstændigt virke som læge (dokumentation for gennemført praktisk uddannelse), udstedt afSundhedsstyrelsen. 20 de dezembro de 1976.
Eslováquia Vysokoškolský diplom o udelení akademického titulu «doktor medicíny» («MUDr.»). Vysoká škola 1 de maio de 2004.
Eslovénia Diploma, s katero se podeljuje strokovni naslov «doktor medi-cine/doktorica medicine». Univerza 1 de maio de 2004.
Espanha Título de Licenciado en Medicina y Cirugía. – Ministerio de Educación y Cultura.
– Rector de una Universidad
1 de janeiro de 1986.
Estónia Diplom arstiteaduse õppekava läbimise kohta. Tartu Ülikool 1 de maio de 2004.
Finlândia Lääketieteen lisensiaatin tutkinto/Medicine licentiatexamen. – Helsingin yliopisto / Helsingfors universitet.
– Kuopion yliopisto
– Oulun yliopisto
– Tampereen yliopisto
– Turun yliopisto
Todistus lääkärin perusterveydenhuollon lisäkoulutuksesta/Examenbevis om tilläggsutbildning för läkare inom primär-vården. 1 de janeiro de 1994.
França Diplôme d’Etat de docteur en médecine. Universités 20 de dezembro de 1976.
Grécia Πτυχίo Iατρικής – Iατρική Σχoλή ΠαvεπιστημΊoυ

– Σχoλή ΕπιστημΏv Υγείας, ΤμΉμΑ Iατρικής ΠαvεπιστημΊoυ.

1 de janeiro de 1981.
Hungria Általános orvos oklevél (doctor medicinae univer- sae, röv.: dr. med. univ.). Egyetem 1 de maio de 2004.
Irlanda Primary qualification Competent examining body Certificate of experience 20 de dezembro de 1976.
Itália Diploma di laurea in medicina e chirurgia. Università Diploma di abilitazione all’esercizio della medicina e chirurgia. 20 de dezembro de 1976.
Letónia Ârsta diploms Universitâtes tipa augstskola 1 de maio de 2004.
Lituânia Aukštojo mokslo diplomas, nurodantis suteiktą gydytojo kvalifikaciją. Universitetas Internatűros paţymëjimas,
nurodantis suteiktą medicinos gydytojo profesinę
kvalifikaciją.
1 de maio de 2004.
Luxemburgo Diplôme d’Etat de docteur en médecine, chirurgie et accouche-ments. Jury d’examen d’Etat Certificat de stage 20 de dezembro de 1976.
Malta Lawrja ta’ Tabib tal-Mediċina u l-Kirurġija. Universita´ ta’ Malta Ċertifikat ta’ reġistrazzjoni maħruġmill-Kunsill Mediku. 1 de maio de 2004.
Países Baixos Getuigschrift van met goed gevolg afgelegd artsexamen. Faculteit Geneeskunde 20 de dezembro de 1976.
Polónia Dyplom uko?czenia studiów wy?szych na kierunku lekarskim z tytu?em «lekarza». 1 – Akademia Medyczna
2 – Uniwersytet Medyczny
3 – Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiello?skiego.
Lekarski Egzamin Pa?stwowy. 1 de maio de 2004.
Portugal Carta de Curso de licenciatura em Medicina. Universidades Diploma comprovativo da conclusão do internato geral emitido pelo Ministério da Saúde. 1 de janeiro de 1986.
Reino Unido Primary qualification Competent examining body Certificate of experience 20 de dezembro de 1976.
República Checa Diplom o ukončení studia ve studijním programu všeobecné lékařství (doktor medicíny, MUDr.). Lékářská fakulta univerzity v České republice. Vysvědčení o státní rigorózní zkoušce. 1 de maio de 2004.
Roménia Diplomă de licenţă de doctor medic. Universităti 1 de janeiro de 2007.
Suécia Läkarexamen Universitet Bevis om praktisk utbildning som utfärdas av Socialstyrelsen. 1 de janeiro de 1994.
Islândia Embættispróf í læknisfræði, candidatus medicinae (cand. Med.). Háskóli Íslands Vottorð um viðbótarnám (kandidatsár) útgefið af Heilbrigðisog tryggingamála-ráðuneytinu tryggingamála-ráðuneytinu. 1 de janeiro de 1994.
Listenstaina Os diplomas, certificados e outros títulos obtidos noutro Estado ao qual se aplica a presente diretiva e enumerados no presente anexo. Autoridades competentes Certificado de estágio concedido pelas autoridades competentes. 1 de maio de 1995.
Noruega Vitnemål for fullført grad candidata/candidatus medicinae, short form cand. med. Medisinsk universitetsfakultet Bekreftelse på praktisk tjeneste som lege utstedt av kompetent offentlig myndighet. 1 de janeiro de 1994.

1.2 – Títulos de formação de médico especialista

País Título de formação Organismo que concede o título de formação Data de referência
Alemanha Fachärztliche Anerkennung Landesärztekammer 20 de dezembro de 1976.
Áustria Facharztdiplom Österreichische Ärztekammer 1 de janeiro de 1994.
Bélgica Bijzondere beroepstitel van geneesheer-specialist/Titre professionnel particulier de médecin spécialiste. Minister bevoegd voor Volksgezondheid/Ministre de la Santé publique. 20 de dezembro de 1976.
Bulgária Свидетелство за призната специалност Медицински университет, Висш медицински институт или Военномедицин-ска академия. 1 de janeiro de 2007.
Chipre Πιστοποιητικό Αναγνώρισης Ειδικότητας Ιατρικό Συμβούλιο 1 de maio de 2004.
Croácia Diploma o specijalističkom usavršavanju Ministarstvo nadležno za zdravstvo 1 de julho de 2013.
Dinamarca Bevis for tilladelse til at betegne sig som speciallæge. Sundhedsstyrelsen 20 de dezembro de 1976.
Eslováquia Diplom o špecializácii Slovenská zdravotnícka univerzita 1 de maio de 2004.
Eslovénia Potrdilo o opravljenem specialističnem izpitu 1 – Ministrstvo za zdravje
2 – Zdravniška zbornica Slovenije
1 de maio de 2004.
Espanha Título de Especialista Ministerio de Educación y Cultura 1 de janeiro de 1986.
Estónia Residentuuri lõputunnistus eriarstiabi erialal Tartu Ülikool 1 de maio de 2004.
Finlândia Erikoislääkärin tutkinto/Specialläkarexamen 1 – Helsingin yliopisto / Helsingfors universitet.
2 – Kuopion yliopisto
3 – Oulun yliopisto
4 – Tampereen yliopisto
5 – Turun yliopisto
1 de janeiro de 1994.
França 1 – Certificat d’études spéciales de médecine
2 – Attestation de médecin spécialiste qualifié
3 – Certificat d’études spéciales de médecine
4 – Diplôme d’études spécialisées ou spécialisation complémentaire qualifiante de médecine.
1 – Universités
2 – Conseil de l’Ordre des médecins
3 – Universités
4 – Universités
20 de dezembro de 1976.
Grécia Τίτλoς Iατρικής Ειδικότητας 1 – Νoμαρχιακή Αυτoδιoίκηση
2 – Νoμαρχία
1 de janeiro de 1981.
Hungria Szakorvosi bizonyítvány Az Egészségügyi, Szociális és Családügyi Minisztérium illetékes testülete. 1 de maio de 2004.
Irlanda Certificate of Specialist doctor Competent authority 20 de dezembro de 1976.
Itália Diploma di medico specialista Università 20 de dezembro de 1976.
Letónia «Sertifikãts» – kompetentu iestãžu izsniegts dokuments, kas apliecina, ka persona ir nokãrtojusi sertifikãcijas eksãmenu specialitãtê. Latvijas Ãrstu biedrlba Latvijas Ãrstniecíbas personu profesionãlo organizãciju savieníba. 1 de maio de 2004.
Lituânia Rezidentűros paţymèjimas, nurodantis suteiktą
gydytojo specialisto profesinç kvalifikaciją.
Universitetas 1 de maio de 2004.
Luxemburgo Certificat de médecin spécialiste Ministre de la Santé publique 20 de dezembro de 1976.
Malta Ċertifikat ta’ Speċjalista Mediku Kumitat ta’ Approvazzjoni dwar Speċjalisti 1 de maio de 2004.
Países Baixos Bewijs van inschrijving in een Specialistenregister. – Medisch Specialisten Registratie Commissie (MSRC) van de Koninklijke ederlandsche Maatschappij tot Bevordering der Geneeskunst.
– Sociaal-Geneeskundigen Registratie Commissie van de Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot Bevordering der Geneeskunst.
20 de dezembro de 1976.
Polónia Dyplom uzyskania tytułu specjalisty Centrum Egzaminów Medycznych 1 de maio de 2004.
Portugal 1 – Grau de assistente
2 – Título de especialista
1 – Ministério da Saúde
2 – Ordem dos Médicos
1 de janeiro de 1986.
Reino Unido Certificate of Completion of specialist training Competent authority 20 de dezembro de 1976.
República Checa Diplom o specializaci Ministerstvo zdravotnictví 1 de maio de 2004.
Roménia Certificat de medic specialist Ministerul Sănătăţii Publici 1 de janeiro de 2007.
Suécia Bevis om specialkompetens som läkare, utfärdat av Socialstyrelsen. Socialstyrelsen 1 de janeiro de 1994.
Islândia Sérfræðileyfi Heilbrigðis- og tryggingamálaráðuneyti 1 de janeiro de 1994.
Listenstaina Os diplomas, certificados e outros títulos obtidos noutro Estado ao qual se aplica a presente diretiva e enumerados no presente anexo. Autoridades competentes 1 de maio de 1995.
Noruega Spesialistgodkjenning Den norske lægeforening 1 de janeiro de 1994.

1.3 – Denominações das formações médicas especializadas

País Anestesiologia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
Cirurgia geral

Período mínimo de formação: 5 anos

Título
Alemanha Anästhesiologie (Allgemeine) Chirurgie.
Áustria Anästhesiologie und Intensivmedizin Chirurgie.
Bélgica Anesthésie-réanimation/Anesthesie reanimatie Chirurgie/Heelkunde.
Bulgária Анестезиология и интензивно лечение Хирургия.
Chipre Αναισθησιολογία Γενική Χειρουργική.
Croácia Anesteziologija, reanimatologija i intenzivna medicina Opća kirurgija.
Dinamarca Anæstesiologi Kirurgi eller kirurgiske sygdomme.
Eslováquia Anestéziológia a intenzívna medicina Chirurgia.
Eslovénia Anesteziologija, reanimatologija in perioperativna intenzivna medicina Splošna kirurgija.
Espanha Anestesiología y Reanimación Cirugía general y del aparato digestivo.
Estónia Anestesioloogia Üldkirurgia.
Finlândia Anestesiologia ja tehohoito/Anestesiologi och intensiv-vård Yleiskirurgia/Allmän kirurgi.
França Anesthésiologie-Réanimation chirurgicale Chirurgie générale.
Grécia Αvαισθησιoλoγία Χειρoυργική.
Hungria Aneszteziológia és intenzív terapia Sebészet.
Irlanda Anaesthesia Cirugía general.
Itália Anestesia e rianimazione Chirurgia generale.
Letónia Anestezioloěija un reanimatoloěija Íirurěija.
Lituânia Anesteziologija reanimatologija Chirurgija.
Luxemburgo Anesthésie-réanimation Chirurgie générale.
Malta Anesteżija u Kura Intensiva Kirurġija Ġenerali.
Países Baixos Anesthesiologie Heelkunde.
Polónia Anestezjologia i intensywna terapia Chirurgia ogólna.
Portugal Anestesiologia Cirurgia geral.
Reino Unido Anaesthetics General surgery.
República Checa Anesteziologie a resuscitace Chirurgie.
Roménia Anestezie şi terapie intensiva Chirurgie generală.
Suécia Anestesi och intensivvård Kirurgi.
Islândia Svæfinga- og gjörgæslulæknisfræði Skurðlækningar.
Listenstaina Anästhesiologie Chirurgie.
Noruega Anestesiologi Generell kirurgi.
País Neurocirurgia

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Obstetrícia e ginecologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Alemanha Neurochirurgie Frauenheilkunde und Geburtshilfe.
Áustria Neurochirurgie Frauenheilkunde und Geburtshilfe.
Bélgica Neurochirurgie Gynécologie – obstétrique / Gynaecologie en verloskunde.
Bulgária Неврохирургия Акушерство, гинекология и репродуктивна медицина.
Chipre Νευροχειρουργική Μαιευτική – Γυναικολογία.
Croácia Neurokirurgija Ginekologija i opstetricija.
Dinamarca Neurokirurgi eller kirurgiske nervesygdomme Gynækologi og obstetrik eller kvindesygdomme og fødselshjælp.
Eslováquia Neurochirurgia Gynekológia a pôrodníctvo.
Eslovénia Nevrokirurgija Ginekologija in porodništvo.
Espanha Neurocirugía Obstetricia y ginecología.
Estónia v Neurokirurgia Sünnitusabi ja günekoloogia.
Finlândia Neurokirurgia/Neurokirurgi Naistentaudit ja synnytykset / Kvinnosjukdomar och förloss-ningar.
França Neurochirurgie Gynécologie – obstétrique.
Grécia Νευρoχειρoυργική Μαιευτική-Γυvαικoλoγία.
Hungria Idegsebészet Szülészet-nógyógyászat.
Irlanda Neurosurgery Obstetrics and gynaecology.
Itália Neurochirurgia Ginecologia e ostetricia.
Letónia Neiroíirurěija Ginekoloěija un dzemdniecíba.
Lituânia Neurochirurgija Akušerija ginekologija.
Luxemburgo Neurochirurgie Gynécologie – obstétrique.
Malta Newrokirurġija Ostetriċja u Ġinekoloġija.
Países Baixos Neurochirurgie Verloskunde en gynaecologie.
Polónia Neurochirurgia Położnictwo i ginekologia.
Portugal Neurocirurgia Ginecologia e obstetrícia.
Reino Unido Neurosurgery Obstetrics and gynaecology.
República Checa Neurochirurgie Gynekologie a porodnictví.
Roménia Neurochirurgie Obstetricã-ginecologie.
Suécia Neurokirurgi Obstetrik och gynekologi.
Islândia Taugaskurðlækningar Fæðingar- og kvenlækningar.
Listenstaina Neurochirurgie Gynäkologie und Geburtshilfe.
Noruega Nevrokirurgi Fødselshjelp og kvinnesykdommer.
País Medicina interna

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Oftalmologia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
Alemanha Innere Medizin Augenheilkunde.
Áustria Innere Medizin Augenheilkunde und Optometrie.
Bélgica Médecine interne/Inwendige geneeskunde Ophtalmologie/Oftalmologie.
Bulgária Вътрешни болести Очни болести.
Chipre Παθoλoγία Οφθαλμολογία.
Croácia Opća interna medicina Oftalmologija i optometrija.
Dinamarca Intern medicin Oftalmologi eller øjensygdomme.
Eslováquia Vnútorné lekárstvo Oftalmologia.
Eslovénia Interna medicina Oftalmologija.
Espanha Medicina interna Oftalmología.
Estónia Sisehaigused Oftalmoloogia.
Finlândia Sisätaudit/Inre medicin Silmätaudit/Ögonsjukdomar.
França Médecine interne Ophtalmologie.
Grécia Παθoλoγία Οφθαλμoλoγία.
Hungria Belgyógyászat Szemészet.
Irlanda General medicine Ophthalmic surgery.
Itália Medicina interna Oftalmologia.
Letónia Internâ medicina Oftalmoloěija.
Lituânia Vidaus ligos Oftalmologija.
Luxemburgo Médecine interne Ophtalmologie.
Malta Mediċina Interna Oftalmoloġija.
Países Baixos Interne geneeskunde Oogheelkunde.
Polónia Choroby wewnętrzne Okulistyka.
Portugal Medicina interna Oftalmologia.
Reino Unido General (internal) medicine Ophthalmology.
República Checa Vnitfní lékafství Oftalmologie.
Roménia Medicină interna Oftalmologie.
Suécia Internmedicine Ögonsjukdomar (oftalmologi).
Islândia Lyflækningar Augnlækningar.
Listenstaina Innere Medizin Augenheilkunde.
Noruega Indremedisin Øyesykdommer.
País Otorrinolaringologia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
Pediatria

Período mínimo de formação: 4 anos


Denominação

Alemanha Hals-Nasen-Ohrenheilkunde Kinder – und Jugendheilkunde.
Áustria Hals-, Nasen-und Ohrenkrankheiten Kinder – und Jugendheilkunde.
Bélgica Oto-rhino-laryngologie/Otorhinolaryngologie Pédiatrie/Pediatrie.
Bulgária Ушно-носно-гърлени болести Детски болести.
Chipre Ωτορινολαρυγγολογία Παιδιατρική.
Croácia Otorinolaringologija Pedijatrija.
Dinamarca Oto-rhino-laryngologi eller øre-næse-halssygdomme Pædiatri eller sygdomme hos børn.
Eslováquia Otorinolaryngológia Pediatria.
Eslovénia Otorinolaringológija Pediatrija.
Espanha Otorrinolaringología PediatrÍa y sus áreas específicas.
Estónia Otorinolarüngoloogia Pediaatria.
Finlândia Korva-, nenä- ja kurkkutaudit/Öron-, näs-och halssjuk-domar Lastentaudit/Barnsjukdomar.
França Oto-rhino-laryngologie Pédiatrie.
Grécia Ωτoριvoλαρυγγoλoγία Παιδιατρική.
Hungria Fül-orr-gégegyógyászat Csecsemő- és gyermekgyógyászat.
Irlanda Otolaryngology Paediatrics.
Itália Otorinolaringoiatria Pediatria.
Letónia Otolaringoloěija Pediatrija.
Lituânia Otorinolaringologija Vaikř ligos.
Luxemburgo Oto-rhino-laryngologie Pédiatrie.
Malta Otorinolaringoloġija Pedjatrija.
Países Baixos Keel-, neus- en oorheelkunde Kindergeneeskunde.
Polónia Otorynolaryngologia Pediatria.
Portugal Otorrinolaringologia Pediatria.
Reino Unido Otolaryngology Paediatrics.
República Checa Otorinolaryngologie Dètské lékafství.
Roménia Otorinolaringologie Pediatrie.
Suécia Öron-, näs- och halssjukdomar (oto-rhino-laryngologi) Barn- och ungdomsmedicin.
Islândia Háls-, nef- og eyrnalækningar Barnalækningar.
Listenstaina Hals-, Nasen- und Ohrenkrankheiten Kinderheilkunde.
Noruega Øre-nese-halssykdommer Barnesykdommer.
País Pneumologia
— Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Urologia

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Alemanha Pneumologie Urologie.
Áustria Lungenkrankheiten Urologie.
Bélgica Pneumologie Urologie.
Bulgária Пневмология и фтизиатрия Урология.
Chipre Πνευμονολογία — Φυματιολογία Ουρολογία.
Croácia Pulmologija Urologija.
Dinamarca Medicinske lungesygdomme Urologi eller urinvejenes kirurgiske sygdomme.
Eslováquia Pneumológia a ftizeológia Urologia.
Eslovénia Pnevmologija Urologija.
Espanha Neumología Urología.
Estónia Pulmonoloogia Uroloogia.
Finlândia Keuhkosairaudet ja allergologia/Lungsjukdomar och allergologi Urologia/Urologi.
França Pneumologie Urologie.
Grécia Φυματιoλoγία- Πvευμovoλoγία Ουρoλoγία.
Hungria Tüdógyógyászat Urológia.
Irlanda Respiratory medicine Urology.
Itália Malattie dell’apparato respiratório Urologia.
Letónia Ftiziopneimonoloěija Uroloěija.
Lituânia Pulmonologija Urologija.
Luxemburgo Pneumologie Urologie.
Malta Mediċina Respiratorja Uroloġija.
Países Baixos Longziekten en tuberculose Urologie.
Polónia Choroby płuc Urologia.
Portugal Pneumologia Urologia.
Reino Unido Respiratory medicine Urology.
República Checa Tuberkulóza a respirační nemoci Urologie.
Roménia Pneumologie Urologie.
Suécia Lungsjukdomar (pneumologi) Urologi.
Islândia Lungnalækningar Þvagfæraskurðlækningar.
Listenstaina Pneumologie Urologie.
Noruega Lungesykdommer Urologi.
País Ortopedia

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Anatomia patológica

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Alemanha Orthopädie (und Unfallchirurgie) Pathologie.
Áustria Orthopädie und Orthopädische Chirurgie Pathologie.
Bélgica Chirurgie orthopédique/Orthopedische heelkunde Anatomie pathologique/Pathologische anatomie.
Bulgária Ортопедия и травматология Обща и клинична патология.
Chipre Ορθοπεδική Παθολογοανατομία — Ιστολογία.
Croácia Ortopedija i traumatologija Patologija.
Dinamarca Ortopædisk kirurgi Patologisk anatomi eller vævs- og celleundersøgelser.
Eslováquia Ortopedia Patologická anatomia.
Eslovénia Ortopedska kirurgija Anatomska patologija in citopatologija.
Espanha Cirugía ortopédica y traumatología Anatomía patológica.
Estónia Ortopeedia Patoloogia.
Finlândia Ortopedia ja traumatologia/Ortopedi och traumatologi Patologia/Patologi.
França Chirurgie orthopédique et traumatologie Anatomie et cytologie pathologiques.
Grécia Ορθoπεδική Παθoλoγική Αvατoμική.
Hungria Ortopedia Patologia.
Irlanda Trauma and orthopaedic surgery Histopathology.
Itália Ortopedia e traumatologia Anatomia patológica.
Letónia Traumatoloěija un ortopêdija Patoloěija.
Lituânia Ortopedija traumatologija Patologija.
Luxemburgo Orthopédie Anatomie pathologique.
Malta Kirurġija Ortopedika Istopatoloġija.
Países Baixos Orthopedie Pathologie.
Polónia Ortopedia i traumatologia narządu ruchu Patomorfologia.
Portugal Ortopedia Anatomia patológica.
Reino Unido Trauma and orthopaedic surgery Histopathology.
República Checa Ortopedie Patologická anatomie.
Roménia Ortopedie şi traumatologie Anatomie patologică.
Suécia Ortopedi Klinisk patologi.
Islândia Bæklunarskurðlækningar Vefjameinafræði.
Listenstaina Orthopädische Chirurgie Pathologie.
Noruega Ortopedisk kirurgi Patologi.
País Neurologia
Período mínimo de formação: 4 anos
Denominação
Psiquiatria
Período mínimo de formação: 4 anos
Denominação
Alemanha Neurologie Psychiatrie und Psychotherapie.
Áustria Neurologie Psychiatrie.
Bélgica Neurologie Psychiatrie de l’adulte/Volwassen psychiatrie.
Bulgária Нервни болести Психиатрия.
Chipre Νευρολογία Ψυχιατρική.
Croácia Neurologija Psihijatrija.
Dinamarca Neurologi eller medicinske nervesygdomme Psykiatri.
Eslováquia Neurologia Psychiatria.
Eslovénia Nevrologija Psihiatrija.
Espanha Neurologia Psiquiatria.
Estónia Neuroloogia Psühhiaatria.
Finlândia Neurologia/Neurologi Psykiatria/Psykiatri.
França Neurologie Psychiatrie.
Grécia Νευρoλoγία Ψυχιατρική.
Hungria Neurologia Pszichiátria.
Irlanda Neurology Psychiatry.
Itália Neurologia Psichiatria.
Letónia Neiroloěija Psihiatrija.
Lituânia Neurologija Psichiatrija.
Luxemburgo Neurologie Psychiatrie.
Malta Newroloġija Psikjatrija.
Países Baixos Neurologie Psychiatrie.
Polónia Neurologia Psychiatria.
Portugal Neurologia Psiquiatria.
Reino Unido Neurology General psychiatry.
República Checa Neurologie Psychiatrie.
Roménia Neurologie Psihiatrie.
Suécia Neurologi Psykiatri.
Islândia Taugalækningar Geðlækningar.
Listenstaina Neurologie Psychiatrie und Psychotherapie.
Noruega Nevrologi Psykiatri.
País Radiodiagnóstico

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Radioterapia

Período mínimo de formação: 4 anos

Título
Alemanha (Diagnostische) Radiologie Strahlentherapie.
Áustria Medizinische Radiologie-Diagnostik Strahlentherapie — Radioonkologie.
Bélgica Radiodiagnostic/Röntgendiagnose Radiothérapie-oncologie/ Radiotherapie-oncologie.
Bulgária Образна диагностика Лъчелечение.
Chipre Ακτινολογία Ακτινοθεραπευτική Ογκολογία.
Croácia Klinička radiologija Onkologija i radioterapija.
Dinamarca Diagnostik radiologi eller røntgenundersøgelse Onkologi.
Eslováquia Rádiológia Radiačná onkológia.
Eslovénia Radiologija Radioterapija in onkologija.
Espanha Radiodiagnóstico Oncología radioterápica.
Estónia Radioloogia Onkoloogia.
Finlândia Radiologia/Radiologi Syöpätaudit/Cancersjukdomar.
França Radiodiagnostic et imagerie médicale Oncologie radiothérapique.
Grécia Ακτιvoδιαγvωστική Ακτιvoθεραπευτική — Ογκολογία.
Hungria Radiológia Sugárterápia.
Irlanda Diagnostic radiology Radiation oncology.
Itália Radiodiagnostica Radioterapia.
Letónia Diagnostiskã radioloěija Terapeitiskã radioloěija.
Lituânia Radiologija Onkologija radioterapija.
Luxemburgo Radiodiagnostic Radiothérapie.
Malta Radjoloġija Onkoloġija u Radjoterapija.
Países Baixos Radiologie Radiotherapie.
Polónia Radiologia i diagnostyka obrazowa Radioterapia onkologiczna.
Portugal Radiodiagnóstico Radioterapia.
Reino Unido Clinical radiology Clinical oncology.
República Checa Radiologie a zobrazovací metody Radiační onkologie.
Roménia Radiologie-imagisticã medicalã Radioterapie.
Suécia Medicinsk radiologia Tumörsjukdomar (allmän onkologi).
Islândia Geislagreining.
Listenstaina Medizinische Radiologie/Radiodiagnostik Medizinische Radiologie/Radio-Onkologie.
Noruega Radiologi.
País Cirurgia plástica e reconstrutiva

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Patologia clínica

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Alemanha Plastische (und Ästhetische) Chirurgie.
Áustria Plastische Chirurgie Medizinische Biologie.
Bélgica Chirurgie plastique, reconstructrice et esthétique/Plastische, reconstructieve en esthetische heelkunde. Biologie clinique/Klinische biologie.
Bulgária Пластично-възстановителна хирургия. Клинична лаборатория.
Chipre Πλαστική Χειρουργική.
Croácia Plastična, rekonstrukcijska i estetska kirurgija.
Dinamarca Plastikkirurgi.
Eslováquia Plastická chirurgia Laboratórna medicina.
Eslovénia Plastična, rekonstrukcijska in estetska kirurgija .
Espanha Cirugía plástica, estética y reparadora Análisis clínicos.
Estónia Plastika- ja rekonstruktiivkirurgia Laborimeditsiin.
Finlândia Plastiikkakirurgia/Plastikkirurgi.
França Chirurgie plastique, reconstructrice et esthétique Biologie médicale.
Grécia Πλαστική Χειρoυργική.
Hungria Plasztikai (égési) sebészet Orvosi laboratóriumi diagnosztika.
Irlanda Plastic, reconstructive and aesthetic surgery.
Itália Chirurgia plastica e ricostruttiva Patologia clínica.
Letónia Plastiskã íirurěija.
Lituânia Plastinë ir rekonstrukcinë chirurgija Laboratorinë medicina.
Luxemburgo Chirurgie plastique Biologie clinique.
Malta Kirurġija Plastika.
Países Baixos Plastische chirurgie.
Polónia Chirurgia plastyczna Diagnostyka laboratoryjna.
Portugal Cirurgia plástica e reconstrutiva Patologia clínica.
Reino Unido Cirugía plástica.
República Checa Plastická chirurgie.
Roménia Chirurgie plastică – microchirurgie reconstructivă Medicină de laborator.
Suécia Plastikkirurgi.
Islândia Lýtalækningar.
Listenstaina Plastische- und Wiederherstellungschirurgie.
Noruega Plastikkirurgi.
País Microbiologia-bacteriologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Química biológica

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Alemanha Mikrobiologie (Virologie) und Infektionsepidemiologie Laboratoriumsmedizin.
Áustria Hygiene und Mikrobiologie Medizinische und Chemische Labordiagnostik.
Bulgária Микробиология Биохимия.
Chipre Μικροβιολογία.
Croácia Klinična mikrobiologija.
Dinamarca Klinisk mikrobiologi Klinisk biokemi.
Eslováquia Klinická mikrobiológia Klinická biochémia.
Eslovénia Klinična mikrobiologija Medicinska biokemija.
Espanha Microbiología y parasitología Bioquímica clínica.
Finlândia Kliininen mikrobiologia/Klinisk mikrobiologi Kliininen kemia/Klinisk kemi.
Grécia – Iατρική Βιoπαθoλoγία.
– Μικρoβιoλoγία.
Hungria Orvosi mikrobiológia.
Irlanda Microbiology Chemical pathology.
Itália Microbiologia e virologia Biochimica clínica.
Letónia Mikrobioloěija.
Luxemburgo Microbiologie Chimie biologique.
Malta Mikrobijoloġija Patoloġija Kimika.
Países Baixos Medische microbiologie Klinische chemie.
Polónia Mikrobiologia lekarska.
Reino Unido Medical microbiology and virology Chemical pathology.
República Checa Lékařská mikrobiologie Klinická biochemie.
Suécia Klinisk bakteriologi Klinisk kemi.
Islândia Sýklafræði Klínísk lífefnafræði.
Listenstaina.
Noruega Medisinsk mikrobiologi Klinisk kjemi.
País Imunologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Cirurgia cardiotoráxica

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Alemanha Thoraxchirurgie.
Áustria Immunologie.
Bélgica Chirurgie thoracique/Heelkunde op de thorax (*).
Bulgária Клинична имунология Имунология Гръдна хирургия Кардиохирургия.
Chipre Ανοσολογία Χειρουργική Θώρακος.
Croácia Alergologija i klinička imunologija.
Dinamarca Klinisk immunologi Thoraxkirurgi eller brysthulens kirurgiske sygdomme.
Eslováquia Klinická imunológia a alergológia Hrudníková chirurgia.
Eslovénia Torakalna kirurgija.
Espanha Inmunología Cirugía torácica.
Estónia Torakaalkirurgia.
Finlândia Sydän-ja rintaelinkirurgia/Hjärt- och thoraxkirurgi.
França Chirurgie thoracique et cardiovasculaire.
Grécia Χειρουργική Θώρακος.
Hungria Allergológia és klinikai immunológia Mellkassebészet.
Irlanda Immunology (clinical and laboratory) Thoracic surgery.
Itália – Chirurgia torácica.
– Cardiochirurgia.
Letónia Imunoloěija Torakãlã íirurěija.
Lituânia Krűtinës chirurgija.
Luxemburgo Immunologie Chirurgie thoracique.
Malta Immunoloġija Kirurġija Kardjo-Toraċika.
Países Baixos Cardio-thoracale chirurgie.
Polónia Immunologia kliniczna Chirurgia klatki piersiowej.
Portugal Cirurgia cardiotorácica.
Reino Unido Immunology Cardo-thoracic surgery.
República Checa Alergologie a klinická imunologie Kardiochirurgie.
Roménia Chirurgie toracică.
Suécia Klinisk immunologi Thoraxkirurgi.
Islândia Ónæmisfræði Brjóstholsskurðlækningar.
Listenstaina Allergologie und klinische Immunologie Herz- und thorakale Gefässchirurgie.
Noruega Immunologi og transfusjonsmedisin Thoraxkirurgi.
(*) Data de revogação na aceção do n.º 4 do artigo 24.º 1 de janeiro de 1983.
País Cirurgia pediátrica

Período mínimo de formação: 5 anos
Denominação
Cirurgia vascular

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Alemanha Kinderchirurgie Gefäßchirurgie.
Áustria Kinderchirurgie.
Bélgica Chirurgie des vaisseaux/Bloedvatenheelkunde (*).
Bulgária Детска хирургия Съдова хирургия.
Chipre Χειρουργική Παίδων Χειρουργική Αγγείων.
Croácia Dječja kirurgija Vaskularna kirurgija.
Dinamarca Karkirurgi eller kirurgiske blodkarsygdomme.
Eslováquia Detská chirurgia Cievna chirurgia.
Eslovénia Kardiovaskularna kirurgija.
Espanha Cirugía pediátrica Angiología y cirugía vascular.
Estónia Lastekirurgia Kardiovaskulaarkirurgia.
Finlândia Lastenkirurgia/Barnkirurgi Verisuonikirurgia/Kärlkirurgi.
França Chirurgie infantile Chirurgie vasculaire.
Grécia Χειρoυργική Παίδωv Αγγειoχειρoυργική.
Hungria Gyermeksebészet Érsebészet.
Irlanda Paediatric surgery.
Itália Chirurgia pediátrica Chirurgia vascolare.
Letónia Bêrnu íirurěija Asinsvadu íirurěija.
Lituânia Vaikř chirurgija Kraujagysliř chirurgija.
Luxemburgo Chirurgie pédiatrique Chirurgie vasculaire.
Malta Kirurgija Pedjatrika Kirurġija Vaskolari.
Polónia Chirurgia dziecięca Chirurgia naczyniowa.
Portugal Cirurgia pediátrica Cirurgia vascular.
Reino Unido Paediatric surgery.
República Checa Dětská chirurgie Cévní chirurgie.
Roménia Chirurgie pediatrică Chirurgie vasculară.
Suécia Barn- och ungdomskirurgi.
Islândia Barnaskurðlækningar Æðaskurðlækningar.
Listenstaina Kinderchirurgie.
Noruega Barnekirurgi Karkirurgi.
(*) Data de revogação na aceção do n.º 4 do artigo 24.º 1 de janeiro de 1983.
País Cardiologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Gastrenterologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Alemanha Innere Medizin und Schwerpunkt Kardiologie Innere Medizin und Schwerpunkt Gastroenterologie.
Bélgica Cardiologie Gastro-entérologie/Gastro enterologie.
Bulgária Кардиология Гастроентерология.
Chipre Καρδιολογία Γαστρεντερολογία.
Croácia Kardiologija Gastroenterologija.
Dinamarca Kardiologi Medicinsk gastroenterologi eller medicinske mavetarmsygdomme.
Eslováquia Kardiológia Gastroenterológia.
Eslovénia Gastroenterologija.
Espanha Cardiología Aparato digestivo.
Estónia Kardioloogia Gastroenteroloogia.
Finlândia Kardiologia/Kardiologi Gastroenterologia/Gastroenterologi.
França Pathologie cardio-vasculaire Gastro-entérologie et hépatologie.
Grécia Καρδιoλoγία Γαστρεvτερoλoγία.
Hungria Kardiológia Gasztroenterológia.
Irlanda Cardiology Gastro-enterology.
Itália Cardiologia Gastroenterologia.
Letónia Kardioloěija Gastroenteroloěija.
Lituânia Kardiologija Gastroenterologija.
Luxemburgo Cardiologie et angiologie Gastro-enterologie.
Malta Kardjoloġija Gastroenteroloġija.
Países Baixos Cardiologie Leer van maag-darm-leverziekten.
Polónia Kardiologia Gastrenterologia.
Portugal Cardiologia Gastrenterologia.
Reino Unido Cardiology Gastro-enterology.
República Checa Kardiologie Gastroenterologie.
Roménia Cardiologie Gastroenterologie.
Suécia Kardiologi Medicinsk gastroenterologi och hepatologi.
Islândia Hjartalækningar Meltingarlækningar.
Listenstaina Kardiologie Gastroenterologie.
Noruega Hjertesykdommer Fordøyelsessykdommer.
País Reumatologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Imuno-hemoterapia

0
Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
Alemanha Innere Medizin und Schwerpunkt Rheumatologie Innere Medizin und Schwerpunkt Hämatologie und Onko-logie.
Bélgica Rhumathologie/reumatologie.
Bulgária Ревматология Трансфузионна хематология.
Chipre Ρευματολογία Αιματολογία.
Croácia Reumatologija Hematologija.
Dinamarca Reumatologi Hæmatologi eller blodsygdomme.
Eslováquia Reumatológia Hematológia a transfúziológia.
Espanha Reumatología Hematología y hemoterapia.
Estónia Reumatoloogia Hematoloogia.
Finlândia Reumatologia/Reumatologi Kliininen hematologia/Klinisk hematologi.
França Rhumatologie.
Grécia Ρευματoλoγία Αιματoλoγία.
Hungria Reumatológia Haematológia.
Irlanda Rheumatology Haematology (clinical and laboratory).
Itália Reumatologia Ematologia.
Letónia Reimatoloěija Hematoloěija.
Lituânia Reumatologija Hematologija
Luxemburgo Rhumatologie Hématologie.
Malta Rewmatoloġija Ematoloġija.
Países Baixos Reumatologie.
Polónia Reumatologia Hematologia.
Portugal Reumatologia Imuno-hemoterapia.
Reino Unido Rheumatology Haematology.
República Checa Revmatologie Hematologie a transfúzní lékařství.
Roménia Reumatologie Hematologie.
Suécia Reumatologi Hematologi.
Islândia Gigtarlækningar Blóðmeinafræði.
Listenstaina Rheumatologie Hämatologie.
Noruega Revmatologi Blodsykdommer.
País Endocrinologia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
Fisioterapia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
Alemanha Innere Medizin und Schwerpunkt Endokrinologie und Diabetologie. Physikalische und Rehabilitative Medizin.
Áustria Physikalische Medizin.
Bélgica Médecine physique et réadaptation/Fysische geneeskunde en revalidatie.
Bulgária Ендокринология и болести на обмяната Физикална и рехабилитационна медицина.
Chipre Ενδοκρινολογία Φυσική Ιατρική και Αποκατάσταση.
Croácia Endokrinologija i dijabetologija Fizikalna medicina i rehabilitacija.
Dinamarca Medicinsk endokrinologi eller medicinske hormonsyg-domme
Eslováquia Endokrinológia Fyziatria, balneológia a liečebná rehabilitácia.
Eslovénia Fizikalna in rehabilitacijska medicina.
Espanha Endocrinología y nutrición Medicina física y rehabilitación.
Estónia Endokrinoloogia Taastusravi ja füsiaatria.
Finlândia Endokrinologia/Endokrinologi Fysiatria/Fysiatri.
França Endocrinologie, maladies métaboliques Rééducation et réadaptation fonctionnelles.
Grécia Εvδoκριvoλoγία Φυσική Iατρική και Απoκατάσταση.
Hungria Endokrinológia Fizioterápia.
Irlanda Endocrinology and diabetes mellitus.
Itália Endocrinologia e malattie del ricambio Medicina fisica e riabilitazione.
Letónia Endokrinoloěija Rehabilitoloěija Fiziskã ehabilitãcija Fizikãlã medicina.
Lituânia Endokrinologija Fizinë medicina ir reabilitacija.
Luxemburgo Endocrinologie, maladies du métabolisme et de la nutrition Rééducation et réadaptation fonctionnelles.
Malta Endokrinoloġija u Dijabete.
Países Baixos Revalidatiegeneeskunde.
Polónia Endokrynologia Rehabilitacja medyczna.
Portugal Endocrinologia – Fisiatria.
– Medicina física e de reabilitação.
Reino Unido Endocrinology and diabetes mellitus.
República Checa Endokrinologie Rehabilitační a fyzikální medicína.
Roménia Endocrinologie Recuperare, medicină fizicã þi balneologie.
Suécia Endokrina sjukdomar Rehabiliteringsmedicin.
Islândia Efnaskipta- og innkirtlalækningar Orku- og endurhæfingarlækningar.
Listenstaina Endokrinologie-Diabetologie Physikalische Medizin und Rehabilitation.
Noruega Endokrinologi Fysikalsk medisin og rehabilitering.
País Neuropsiquiatria

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Dermatovenereologia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
Alemanha Nervenheilkunde (Neurologie und Psychiatrie) Haut – und Geschlechtskrankheiten.
Áustria Neurologie und Psychiatrie Haut – und Geschlechtskrankheiten.
Bélgica Neuropsychiatrie (*) Dermato-vénéréologie/Dermato-venerologie.
Bulgária Кожни и венерически болести.
Chipre Νευρολογία – Ψυχιατρική Δερματολογία – Αφροδισιολογία.
Croácia Dermatologija i venerologija.
Dinamarca Dermato-venerologi eller hud- og kønssygdomme.
Eslováquia Neuropsychiatria Dermatovenerológia.
Eslovénia Dermatovenerologija.
Espanha Dermatología médico-quirúrgica y venereología.
Estónia Dermatoveneroloogia.
Finlândia Ihotaudit ja allergologia/Hudsjukdomar och allergologi.
França Neuropsychiatrie (**) Dermatologie et vénéréologie.
Grécia Νευρoλoγία – Ψυχιατρική Δερματoλoγία – Αφρoδισιoλoγία.
Hungria Bõrgyógyászat.
Itália Neuropsichiatria (***) Dermatologia e venereologia.
Letónia Dermatoloěija un veneroloěija.
Lituânia Dermatovenerologija.
Luxemburgo Neuropsychiatrie (****) Dermato-vénéréologie.
Malta Dermato-venerejoloġija.
Países Baixos Zenuw – en zielsziekten (*****) Dermatologie en venerologie.
Polónia Dermatologia i wenerologia.
Portugal Dermatovenereologia.
República Checa Dermatovenerologie.
Roménia Dermatovenerologie.
Suécia Hud- och könssjukdomar.
Islândia Húð- og kynsjúkdómalækningar.
Listenstaina Dermatologie und Venereologie.
Noruega Hud- og veneriske sykdommer.
Datas de revogação na aceção do n.º 4 do artigo 24.º:
(*) 1 de agosto de 1987 exceto para as pessoas que iniciaram a formação antes dessa data.
(**) 31 de dezembro de 1971.
(***) 31 de outubro de 1999.
(****) Os títulos de formação deixaram de ser emitidos para as formações iniciadas depois de 5 de março de 1982.
(*****) 9 de julho de 1984.
País Radiologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Pedopsiquiatria

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Alemanha Radiologie Kinder- und Jugendpsychiatrie und – psychotherapie.
Áustria Radiologie.
Bélgica Psychiatrie infanto-juvénile/Kinder- en jeugdpsychiatrie.
Bulgária Радиобиология Детска психиатрия.
Chipre Παιδοψυχιατρική.
Croácia Klinička radiologija Dječja i adolescentna psihijatrija.
Dinamarca Børne- og ungdomspsykiatri.
Eslováquia Detská psychiatria.
Eslovénia Otroška in mladostniška psihiatrija.
Espanha Electroradiología.
Finlândia Lastenpsykiatria/Barnpsykiatri.
França Electro-radiologie (*) Pédo-psychiatrie.
Grécia Ακτιvoλoγία — Ραδιoλoγία Παιδoψυχιατρική.
Hungria Radiológia Gyermek-és ifjúságpszichiátria.
Irlanda Radiology Child and adolescent psychiatry.
Itália Radiologia (**) Neuropsichiatria infantile.
Letónia Bçrnu psihiatrija.
Lituânia Vaikř ir paaugliř psichiatrija.
Luxemburgo Électroradiologie (***) Psychiatrie infantile.
Países Baixos Radiologie (****).
Polónia Psychiatria dzieci i młodzieży.
Portugal Radiologia Pedopsiquiatria.
Reino Unido Child and adolescent psychiatry.
República Checa Dětská a dorostová psychiatrie.
Roménia Psihiatrie pediatrică.
Suécia Barn- och ungdomspsykiatri.
Islândia Geislalækningar Barna- og unglingageðlækningar.
Listenstaina Kinder- und Jugendpsychiatrie und Psychotherapie.
Noruega Barne- og ungdomspsykiatri.
Datas de revogação na aceção do n.º 4 do artigo 24.º:
(*) 3 de dezembro de 1971
(**) 31 de outubro de 1993.
(***) Os títulos de formação deixaram de ser emitidos para as formações iniciadas depois de 5 de março de 1982.
(****) 8 de julho de 1984.
País Geriatria

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Nefrologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Alemanha Innere Medizin und Schwerpunkt Nephrologie.
Bulgária Гериатрична медицина Нефрология.
Chipre Γηριατρική Νεφρολογία.
Croácia Nefrologija.
Dinamarca Geriatri eller alderdommens sygdomme Nefrologi eller medicinske nyresygdomme.
Eslováquia Geriatria Nefrológia.
Eslovénia Nefrologija.
Espanha Geriatría Nefrología.
Estónia Nefroloogia.
Finlândia Geriatria/Geriatri Nefrologia/Nefrologi.
França Néphrologie.
Grécia Νεφρoλoγία.
Hungria Geriátria Nefrológia.
Irlanda Geriatric medicine Nephrology.
Itália Geriatria Nefrologia.
Letónia Nefroloěija.
Lituânia Geriatrija Nefrologija.
Luxemburgo Gériatrie Néphrologie.
Malta Ġerjatrija Nefroloġija.
Países Baixos Klinische geriatrie
Polónia Geriatria Nefrologia.
Portugal Nefrologia.
Reino Unido Geriatrics Renal medicine.
República Checa Geriatrie Nefrologie.
Roménia Geriatrie şi gerontologie Nefrologie.
Suécia Geriatrik Medicinska njursjukdomar (nefrologi).
Islândia Öldrunarlækningar Nýrnalækningar.
Listenstaina Geriatrie Nephrologie.
Noruega Geriatri Nyresykdommer.
País Doenças infeciosas

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Saúde pública

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Alemanha Öffentliches Gesundheitswesen.
Áustria Sozialmedizin.
Bulgária Инфекциозни болести Социална медицина и здравен мениджмънт.
комунална хигиена.
Chipre Λοιμώδη Νοσήματα – Υγειονολογία.
– Κοινοτική Ιατρική.
Croácia Infektologija Javnozdravstvena medicina.
Dinamarca Infektionsmedicin Samfundsmedicin.
Eslováquia Infektológia Verejné zdravotníctvo.
Eslovénia Infektologija Javno zdravje.
Espanha Medicina preventiva y salud pública.
Estónia Infektsioonhaigused
Finlândia Infektiosairaudet/Infektionssjukdomar Terveydenhuolto/Hälsovård.
França Santé publique et médecine sociale.
Grécia Κοινωνική Ιατρική.
Hungria Infektológia Megelõzõ orvostan és népegészségtan.
Irlanda Infectious diseases Public health medicine.
Itália Malattie infettive Igiene e medicina preventiva.
Letónia Infektoloěija.
Lituânia Infektologija.
Luxemburgo Maladies contagieuses Santé publique.
Malta Mard Infettiv Saħħa Pubblika.
Países Baixos Maatschappij en gezondheid.
Polónia Choroby zaka?ne Zdrowie publiczne, epidemiologia.
Portugal Infecciologia Saúde pública.
Reino Unido Infectious diseases Public health medicine.
República Checa Infekční lékafství Hygiena a epidemiologie.
Roménia Boli infecţioase Sãnãtate publică şi management.
Suécia Infektionssjukdomar Socialmedicin.
Islândia Smitsjúkdomar Félagslækningar.
Listenstaina Infektiologie Prävention und Gesundheitswesen.
Noruega Infeksjonssykdommer Samfunnsmedisin.
País Farmacologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Medicina do trabalho

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Alemanha Pharmakologie und Toxikologie Arbeitsmedizin.
Áustria Pharmakologie und Toxikologie Arbeits- und Betriebsmedizin.
Bélgica Médecine du travail/Arbeidsgeneeskunde.
Bulgária Клинична фармакология и терапия Фармакология Трудова медицина.
Chipre Ιατρική της Εργασίας.
Croácia Klinička farmakologija s toksikologijom Medicina rada i športa.
Dinamarca Klinisk farmakologi Arbejdsmedicin.
Eslováquia Klinická farmakológia Pracovné lekárstvo.
Eslovénia Medicina dela, prometa in športa.
Espanha Farmacología clínica Medicina del trabajo.
Estónia.
Finlândia Kliininen farmakologia ja lääkehoito/Klinisk farmakologi och läkemedelsbehandling. Työterveyshuolto/Företagshälsovård.
França Médecine du travail.
Grécia Iατρική thς Εργασίας.
Hungria Klinikai farmakológia Foglalkozás-orvostan (üzemorvostan).
Irlanda Clinical pharmacology and therapeutics Occupational medicine.
Itália Farmacologia Medicina del lavoro.
Letónia Arodslimlbas.
Lituânia Darbo medicina.
Luxemburgo Médecine du travail.
Malta Farmakoloġija Klinika u t-Terapewtika Mediċina Okkupazzjonali.
Países Baixos – Arbeid en gezondheid, bedrijfsgeneeskunde.
– Arbeid en gezondheid, erzekeringsgeneeskunde.
Polónia Farmakologia kliniczna Medycyna pracy.
Portugal Medicina do trabalho.
Reino Unido Clinical pharmacology and therapeutics Occupational medicine.
República Checa Klinická farmakologie Pracovní lékařství.
Roménia Farmacologie clinică Medicina muncii.
Suécia Klinisk farmakologi Yrkes-och miljömedicin.
Islândia Lyfjafræði Atvinnulækningar.
Listenstaina Klinische Pharmakologie und Toxikologie Arbeitsmedizin.
Noruega Klinisk farmakologi Arbeidsmedisin.
País Alergologia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
Medicina nuclear

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Alemanha Nuklearmedizin.
Áustria Nuklearmedizin.
Bélgica Médecine nucléaire/Nucleaire geneeskunde.
Bulgária Клинична алергология Нуклеарна медицина.
Chipre Αλλεργιολογία Πυρηνική Ιατρική.
Croácia Alergologija i klinička imunologija Nuklearna medicina.
Dinamarca Medicinsk allergologi eller medicinske overfølsomheds-sygdomme. Klinisk fysiologi og nuklearmedicin.
Eslováquia Klinická imunológia a alergológia Nukleárna medicina.
Eslovénia Nuklearna medicina.
Espanha Alergología Medicina nuclear.
Finlândia Kliininen fysiologia ja isotooppilääketiede/Klinisk fysiologi och nukleärmedicin.
França Médecine nucléaire.
Grécia Αλλεργιoλoγία Πυρηvική Iατρική.
Hungria Allergológia és klinikai immunológia Nukleáris medicina (izotóp diagnosztika).
Itália Allergologia ed immunologia clinica Medicina nucleare.
Letónia Alergoloěija.
Lituânia Alergologija ir klinikinë imunologija.
Luxemburgo Médecine nucléaire.
Malta Mediċina Nukleari.
Países Baixos Allergologie en inwendige geneeskunde Nucleaire geneeskunde.
Polónia Alergologia Medycyna nuklearna.
Portugal Imuno-alergologia Medicina nuclear.
Reino Unido Nuclear medicine.
República Checa Alergologie a klinická imunologie Nukleární medicína.
Roménia Alergologie şi imunologie clinică Medicină nuclearâ.
Suécia Allergisjukdomar Nukleärmedicin.
Islândia Ofnæmislækningar Ísótópagreining.
Listenstaina Allergologie und klinische Immunologie. Nuklearmedizin.
Noruega Nukleærmedisin.
País Cirurgia maxilo-facial (formação de base em medicina)

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Hematologia clínica

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Áustria Mund- Kiefer- und Gesichtschirurgie.
Bulgária Лицево-челюстна хирургия Клинична хематология.
Croácia Maksilofacialna kirurgija.
Dinamarca Klinisk blodtypeserologi (*).
Eslováquia Maxilofaciálna chirurgia.
Eslovénia Maxilofacialna kirurgija.
Espanha Cirugía oral y maxilofacial.
França Chirurgie maxillo-faciale et stomatologie Hématologie.
Hungria Szájsebészet.
Itália Chirurgia maxillo-facciale.
Letónia Mutes, sejas un íirurěija.
Lituânia Veido ir žandikaulitf chirurgija.
Luxemburgo Chirurgie maxillo-faciale Hématologie biologique.
Polónia Chirurgia szczekowo-twarzowa.
Portugal Cirurgia maxilo-facial Hematologia clínica.
República Checa Maxilofaciální chirurgie.
(*) Data de revogação na aceção do n.º 4 do artigo 24.º: 1 de janeiro de 1983, exceto para as pessoas que iniciaram a formação antes desta data e a terminaram antes de 1989.
País Estomatologia

Período mínimo de formação: 3 anos

Denominação
Dermatologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Croácia.
Espanha Estomatología.
França Stomatologie.
Irlanda Dermatology.
Itália Odontostomatologia (*).
Luxemburgo Stomatologie.
Malta Dermatolo?ija.
Portugal Estomatologia.
Reino Unido Dermatology.
(*) Data de revogação na aceção do n.º 4 do artigo 24.º: 1 de janeiro de 1994.
País Venereologia

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Medicina tropical

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Áustria Spezifische Prophylaxe und Tropenhygiene.
Croácia.
Eslováquia Tropická medicina.
Hungria Trópusi betegségek.
Irlanda Genito-urinary medicine Tropical medicine.
Itália Medicina tropicale.
Malta Mediċina Uro-ġenetali.
Polónia Medycyna transportu.
Portugal Medicina tropical.
Reino Unido Genito-urinary medicine Tropical medicine.
Islândia.
Listenstaina Tropenmedizin.
Noruega.
País Cirurgia gastro-intestinal

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Medicina intensiva

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Alemanha Visceralchirurgie.
Bélgica Chirurgie abdominale/Heelkunde op het abdomen (*).
Bulgária Спешна медицина.
Croácia Abdominalna kirurgija Hitna medicina.
Dinamarca Kirurgisk gastroenterologi eller kirurgiske mavetarmsyg-domme.
Eslováquia Gastroenterologická chirurgia – Úrazová chirurgia.
– Urgentná medicina.
Eslovénia Abdominalna kirurgija.
Espanha Cirugía del aparato digestivo.
Finlândia Gastroenterologinen kirurgia/Gastroenterologisk kirurgi.
França Chirurgie viscérale et digestive.
Hungria Traumatologia.
Irlanda Emergency medicine.
Itália Chirurgia dell’apparato digerente.
Lituânia Abdominalinë chirurgija.
Luxemburgo Chirurgie gastro-entérologique.
Malta Mediċina tal-Accidenti u l-Emerġenza.
Polónia Medycyna ratunkowa.
Reino Unido Accident and emergency medicine.
República Checa – Traumatologie.
– Urgentní medicina.
Roménia Medicină de urgentâ.
Islândia.
Listenstaina.
Noruega Gastroenterologisk kirurgi.
(*) Data de revogação na aceção do n.º 4 do artigo 24.º: 1 de janeiro de 1983.
País Neurofisiologia clínica

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Cirurgia dentária, oral e maxilo-facial
(formação de base de médico e de dentista) (*)

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Alemanha Mund-, Kiefer- und Gesichtschirurgie.
Bélgica Stomatologie et chirurgie orale et maxillofaciale / Stomatologie en mond-, kaak- en aangezichtschirurgie.
Chipre Στοματο-Γναθο-Προσωποχειρουργική.
Croácia.
Dinamarca Klinisk neurofysiologi.
Espanha Neurofisiologia clínica.
Finlândia Kliininen neurofysiologia/Klinisk neurofysiologi Suu- ja leukakirurgia/Oral och maxillofacial kirurgi.
Hungria Arc-állcsont-szájsebészet.
Irlanda Clinical neurophysiology Oral and maxillo-facial surgery.
Luxemburgo Chirurgie dentaire, orale et maxillo-faciale.
Malta Newrofiżjoloġija Klinika Kirurġija tal-għadam tal-wicc.
Reino Unido Clinical neurophysiology Oral and maxillo-facial surgery.
Suécia Klinisk neurofysiologi.
Islândia Klínísk taugalífeðlisfræði.
Listenstaina Kiefer- und Gesichtschirurgie.
Noruega Klinisk nevrofysiologi Kjevekirurgi og munnhulesykdommer.
(*) Formação que comprove a aquisição das qualificações oficiais de especialista em cirurgia dentária, oral e maxilo-facial (formação de base de médico e de dentista) que pressupõe a realização completa e com êxito da formação de base de médico (artigo 21.º) e, além disso, a realização completa e com êxito da formação de base de dentista (artigo 31.º).
País Oncologia médica

Período mínimo de formação: 5 anos

Denominação
Oncologia médica

Período mínimo de formação: 4 anos

Denominação
Croácia.

1.4 – Títulos de formação de médico generalista (clínica geral)

País Título de formação Título profissional Data de referência
Alemanha Zeugnis über die spezifische Ausbil-dung in der Allgemeinmedizin. Facharzt/Fachärztin für Allgemeinme dizin. 31 de dezembro de 1994.
Áustria Arzt für Allgemeinmedizin Arzt für Allgemeinmedizin 31 de dezembro de 1994.
Bélgica Ministerieel erkenningsbesluit van huisarts/Arrêté ministériel d’agrément de médecin généraliste. Huisarts/Médecin généraliste 31 de dezembro de 1994.
Bulgária Свидетелство за призната спец-иалност по Обща
медицина.
Лекар-специалист по Обща Медицина 1 de janeiro de 2007.
Chipre Τίτλος Ειδικότητας Γενικής Ιατρικής Ιατρός Γενικής Ιατρικής 1 de maio de 2004.
Croácia Diploma o specijalističkom usavršavanju specijalist obiteljske medicine 1 de julho de 2013.
Dinamarca Tilladelse til at anvende betegnelsen alment praktiserende læge/Spe-ciallægel i almen medicin. Almen praktiserende læge/Specia-llæge i almen medicin. 31 de dezembro de 1994.
Eslováquia Diplom o špecializácii v odbore «všeo-becné lekárstvo». Všeobecný lekár 1 de maio de 2004.
Eslovénia Potrdilo o opravljeni specializaciji iz družinske medicine. Specialist družinske medicine/Specialistka družinske medicine. 1 de maio de 2004.
Espanha Título de especialista en medicina familiar y comunitaria. Especialista en medicina familiar y comunitaria 31 de dezembro de 1994.
Estónia Diplom peremeditsiini erialal Perearst 1 de maio de 2004.
Finlândia Todistus lääkärin perusterveyde-nhuollon lisäkoulutuksesta / Bevis om tilläggsutbildning av läkare i primär-vård. Yleislääkäri/Allmänläkare 31 de dezembro de 1994.
França Diplôme d’Etat de docteur en méde-cine (avec document annexé attestant la formation spécifique en médecine générale). Médecin qualifié en médecine générale 31 de dezembro de 1994.
Grécia Tίτλος ιατρικής ειδικότητας γενικής ιατρικής Iατρός με ειδικότητα γενικής ιατρικής 31 de dezembro de 1994.
Hungria Háziorvostan szakorvosa bizonyítvány Háziorvostan szakorvosa 1 de maio de 2004.
Irlanda Certificate of specific qualifications in general medical practice. General medical practitioner 31 de dezembro de 1994.
Itália Attestato di formazione specifica in medicina generale. Medico di medicina generale 31 de dezembro de 1994
Letónia Ěimenes ãrsta sertifikãts Ěimenes (vispãrêjãs prakses) ãrsts 1 de maio de 2004.
Lituânia Šeimos gydytojo rezidentúros pažymè-jimas Šeimos medicinos gydytojas 1 de maio de 2004.
Luxemburgo Diplôme de formation spécifique en medicine générale. Médecin généraliste 31 de dezembro de 1994.
Malta Tabib tal-familja Mediċina tal-familja 1 de maio de 2004.
Países Baixos Certificaat van inschrijving in het register van erkende huisartsen van de Koninklijke Nederlandsche Maats-chappij tot bevordering der genees-kunst. Huisarts 31 de dezembro de 1994.
Polónia Dyplom uzyskania tytułu specjalisty w dziedzinie medycyny rodzinnej. Specjalista w dziedzinie medycyny rodzinnej 1 de maio de 2004.
Portugal Diploma do internato complementar de clínica geral. Assistente de clínica geral 31 de dezembro de 1994.
Reino Unido Certificate of prescribed/equivalent experience General medical practitioner 31 de dezembro de 1994.
República Checa Diplom o specializaci «všeobecné lékafství». Všeobecný lékaf 1 de maio de 2004.
Roménia Certificat de medic specialist medicină de familie. Medic specialist medicină de familie 1 de janeiro de 2007.
Suécia Bevis om kompetens som allmänprak-tiserande läkare (Europaläkare) utfärdat av Socialstyrelsen. Allmänpraktiserande läkare (Europa-läkare) 31 de dezembro de 1994.
Islândia Almennt heimilislækningaleyfi (Evrópulækningaleyfi). Almennur heimilislæknir (Evrópulæknir) 31 de dezembro de 1994
Listenstaina
Noruega Bevis for kompetanse som allmenpraktiserende lege. Allmennpraktiserende lege 31 de dezembro de 1994.
2 – Enfermeiro responsável por cuidados gerais

2.1 – Programa de estudos para os enfermeiros responsáveis por cuidados gerais

O programa de estudos para obtenção do título de enfermeiro responsável por cuidados gerais compreende as duas partes seguintes e, pelo menos, as disciplinas aí indicadas.

A – Ensino teórico

a) Cuidados de enfermagem:
Orientação e ética da profissão:
Princípios gerais de saúde e de cuidados de enfermagem;
Princípios de cuidados de enfermagem em matéria de:
Medicina geral e especialidades médicas;
Cirurgia geral e especialidades cirúrgicas;
Puericultura e pediatria;
Higiene e cuidados a prestar à mãe e ao recém-nascido;
Saúde mental e psiquiatria;
Cuidados a prestar às pessoas idosas e geriatria.

b) Ciências fundamentais:
Anatomia e fisiologia;
Patologia;
Bacteriologia, virologia e parasitologia;
Biofísica, bioquímica e radiologia;
Dietética;
Higiene:
– Profilaxia;
– Educação sanitária;
Farmacologia.

c) Ciências sociais:
– Sociologia;
– Psicologia;
– Princípios de administração;
– Princípios de ensino;
– Legislações social e sanitária;
– Aspetos jurídicos da profissão

B – Ensino clínico

Cuidados de enfermagem em matéria de:
– Medicina geral e especialidades médicas;
– Cirurgia geral e especialidades cirúrgicas;
– Cuidados a prestar às crianças e pediatria;
– Higiene e cuidados a prestar à mãe e ao recém-nascido;
– Saúde mental e psiquiatria;
– Cuidados a prestar às pessoas idosas e geriatria;
– Cuidados a prestar ao domicílio.

O ensino de uma ou mais disciplinas pode ser efetuado no âmbito das outras disciplinas ou em ligação com elas.
O ensino teórico deve ser ponderado e coordenado com o ensino clínico de forma que os conhecimentos e as competências referidas neste anexo possam ser adquiridos de modo adequado.

2.2 – Títulos de formação de enfermeiro responsável por cuidados gerais
País Título de formação Organismo que concede o título de formação Título profissional Data de referência
Alemanha Zeugnis über die staatliche Prüfung in der Krankenpflege. Staatlicher Prüfungsausschuss Gesundheits-und Krankenpfle-gerin/ Gesundheits-und Krankenpfleger. 29 de junho de 1979.
Áustria 1 – Diplom als «Diplomierte Gesundheits-und Krankenschwester, Diplomierter Gesund-heits-und Krankenpfleger».
2 – Diplom als «Diplomierte Krankenschwester, Diplomierter Krankenpfleger».
1 – Schule für allgemeine Gesundheits-und Krankenpflege. 2 -Allgemeine Krankenpflegeschule. – Diplomierte Krankenschwester
– Diplomierter Krankenpfleger
1 de janeiro de 1994.
Bélgica Diploma gegradueerde verpleger/verpleegster/ Diplome d’infirmier(ère) gradué(e)/Diplomeines (einer) graduierten Krankenpflegers (-pflegerin).
Diploma in de ziekenhuisverpleegkunde/ Brevet d’infirmier(ère) hospitalier(ère)/ Brevet eines (einer) Krankenpflegers (-pflegerin).
Brevet van verpleegassistent(e)/Brevet d’hospitalier(ère)/Brevet einer Pflegeassistentin.
De erkende opleidingsinstituten /Les établissements d’enseignement reconnus/ Die anerkannten Ausbildungsanstalten.
De bevoegde Examencommissie van de Vlaamse Gemeenschap/Le Jury compétent d’enseignement de la Communauté française/Der zuständige Prüfungsausschüß der Deutschsprachigen Gemeinschaft.

– Hospitalier(ère)/ Verpleegassistent(e).
– Infirmier(ère) hospitalier(ère)/ Ziekenhuisverpleger (- verpleegster).

29 de junho de 1979.
Bulgária Диплома за висше образование на
обра- зователно-квалификационна
степен «Бакалавър» с профес- ионална
квалификация «Медицинска сестра».
Университет Медицинска сестра 1 de janeiro de 2007.
Chipre Δίπλωμα Γενικής Νοσηλευτικής Νοσηλευτική Σχολή Εγγεγραμμένος Νοσηλευτής 1 de maio de 2004.
Croácia 1 – Svjedodžba «medicinska sestra opće njege/medicinski tehničar opće njege».

2 – Svjedodžba «prvostupnik (baccalaureus) sestrinstva/prvostupnica (baccalaurea) sestrinstva».

1 – Srednje strukovne škole koje izvode program za stjecanje kvalifikacije «medicinska sestra opće
njege/medicinski tehničar opće
njege».

2 – Medicinski fakulteti sveučilišta u
Republici Hrvatskoj Sveučilišta u
Republici Hrvatskoj Veleučilišta u
Republici Hrvatskoj.

1 – Medicinska sestra opće njege/medicinski tehničar opće njege

2 – Prvostupnik (baccalaureus)
sestrinstva/prvostupnica (baccalaurea)
sestrinstva.

1 de julho de 2013.
Dinamarca Eksamensbevis efter gennemført sygeplejerskeuddannelse. Sygeplejeskole godkendt af Under-visningsministeriet. Sygeplejerske 29 de junho de 1979.
Eslováquia

1 – Vysokoškolský diplom o udelení akademického titulu «magister zošetrovateľstva» («Mgr.»)

2 – Vysokoškolský diplom o udelení akademického titulu «bakalár z ošetrovateľstva» («Bc.»)

3 – Absolventský diplom v študijnom odbore diplomovaná všeobecná sestra

1 – Vysoká škola
2 – Vysoká škola
3 – Stredná zdravotnícka škola
Sestra 1 de maio de 2004.
Eslovénia Diploma, s katero se podeljuje stro-kovni naslov «diplomirana medi-cinska sestra/ diplomirani zdravst-venik». 1 – Univerza
2 – Visoka strokovna šola
Diplomirana medicinska sestra/
Diplomirani zdravstvenik.
1 de maio de 2004.
Espanha Título de Diplomado universitario en Enfermería. – Ministerio de Educación y Cultura.
– Rector de una universidad.
Enfermero/a diplomado/a 1 de janeiro de 1986.
Estónia Diplom õe erialal 1 – Tallinna Meditsiinikool
2 – Tartu Meditsiinikool
3 – Kohtla-Järve Meditsiinikool
Ode 1 de maio de 2004.
Finlândia 1. Sairaanhoitajan tutkinto/ /Sjukskötarexamen.
2. Sosiaali- ja terveysalan ammatti-korkeakoulututkinto, sairaanhoitaja (AMK) / Yrkeshögskolee- xamen inom hälsovård och det sociala området, sjukskötare (YH).
1 – Terveydenhuolto-oppilaitokset/ Hälsovårdsläroanstalter.
2 – Ammattikorkeakoulut / Yrkeshögskolor.
Sairaanhoitaja/Sjukskötare 1 de janeiro de 1994.
França – Diplôme d’Etat d’infirmier(ère).
– Diplôme d’Etat d’infirmier(ère) délivré en vertu du décret nº 99-1147 du 29 décembre 1999.
Le Ministère de la Santé Infirmier(ère) 29 de junho de 1979.
Grécia 1 – Πτυχίο Νοσηλευτικής Παν/μίου Αθηνών

2 – Πτυχίο Νοσηλευτικής Τεχνολο- γικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (Τ.Ε.Ι.).

3 – Πτυχίο Αξιωματικών Νοσηλευ- τικής.

4 – Πτυχίο Αδελφών Νοσοκόμων πρώην Ανωτέρων Σχολών Υπουρ- γείου Υγείας και Πρόνοιας.

5 – Πτυχίο Αδελφών Νοσοκόμων και Επισκεπτριών πρώην Ανωτέρων Σχολών Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας.

6 – Πτυχίο Τμήματος Νοσηλευτικής.

1 – Πανεπιστήμιο Αθηνών

2 – Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων

3 – Υπουργείο Εθνικής ‘Αμυνας

4 – Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας

5 – Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας

6 – ΚΑΤΕΕ Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων

Διπλωματούχος ή πτυχιούχος νοσο- κόμος, νοσηλευτής ή νοσηλεύτρια. 1 de janeiro de 1981.
Hungria 1 – Ápoló bizonyítvány
2 – Diplomás ápoló oklevél
3-Egyetemi okleveles ápoló oklevél
1 – Iskola
2 – Egyetem/főiskola
3- Egyetem
Ápoló 1 de maio de 2004.
Irlanda Certificate of Registered General Nurse An Bord Altranais (The Nursing Board) Registered General Nurse 29 de junho de 1979.
Itália Diploma di infermiere professionale Scuole riconosciute dallo Stato Infermiere professionale 29 de junho de 1979.
Letónia 1 – Diploms par mãsas kvalifikãcijas iegusanu.
2-Mãsas diploms
1-Mãsu skolas
2 – Universitãtes tipa augstskola pamatojoties uz Valsts eksãmenu komisijas lêmumu.
Mãsa 1 de maio de 2004.
Lituânia 1 – Aukštojo mokslo diplomas, nurodantis
suteiktą bendrosios praktikos slaugytojo
profesinę kvalifikaciją.

2 – Aukštojo mokslo diplomas (neuniversitetinès
studijos), nurodantis suteiktą
bendrosios praktikos slaugytojo profesine
kvalifikaciją.

1 – Universitetas
2 – Kolegija
Bendrosios praktikos slaugytojas 1 de maio de 2004.
Luxemburgo – Diplôme d’Etat d’infirmier
– Diplôme d’Etat d’infirmier hospitalier gradué
Ministère de l’éducation nationale, de la formation professionnelle et des sports. Infirmier 29 de junho de 1979.
Malta Lawrja jew diploma fl-istudji tal-infermerija Universita´ ta’ Malta Infermier Registrat tal-Ewwel Livell 1 de maio de 2004.
Países Baixos 1 – Diploma’s verpleger A, verpleegster A, erpleegkundige A.
2 – Diploma verpleegkundige MBOV (Middelbare Beroepso-pleiding Verpleegkundige).
3 – Diploma verpleegkundige HBOV (Hogere eroepso-pleiding Verpleegkundige)
4 – Diploma beroepsonderwijs verpleegkundige – Kwali-ficatieniveau.
5-Diploma hogere eroepsoplei-ding verpleegkundige – Kwalificatieniveau.
1 – Door een van overheidswege benoemde examencommissie.
2 – Door een an overheidswege benoemde examencommissie.
3 – Door een van overheidswege benoemde examencommissie.
4 – Door een van overheidswege aangewezen opleidingsinstelling.
5 – Door een van overheidswege aangewezen opleidingsinstelling.
Verpleegkundige 29 de junho de 1979.
Polónia Dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku pielçg-niarstwo z tytułem «magíster pielçgniarstwa». Instytucja prowadząca kształcenie na poziomie wyzszym uznana przez właściwe władze (Instituição de ensino superior reconhecida pelas autoridades competentes). Pielegniarka 1 de maio de 2004.
Portugal 1 – Diploma do curso de enfermagem geral
2 – Diploma/carta de curso de bacharelato em enfermagem.
3 – Carta de curso de licenciatura em enfermagem.
1 – Escolas de Enfermagem
2 – Escolas Superiores de Enfermagem
3 – Escolas Superiores de Enfermagem; Escolas Superiores de Saúde
Enfermeiro 1 de janeiro de 1986.
Reino Unido Statement of Registration as a Registered General Nurse in part 1 or part 12 of the register kept by the United Kingdom Central Council for Nursing, Midwifery and Health Visiting. Various – State Registered Nurse
– Registered General Nurse
29 de junho de 1979.
República Checa 1 – Diplom o ukončení studia ve studijním programu ošetfovatelství ve studijním oboru všeobecná sestra (bakaláf, Bc.)acompanhado do seguinte certificado: Vysvèdčení o státní závèrečné zkoušce

2 – Diplom o ukončení studia ve studijním oboru diplomovaná všeobecná sestra (diplomovaný specialista, DiS.), acompanhado do seguinte certificado: Vysvèdčení o absolutoriu.

1 – Vysoká škola zřízená nebo uznaná státem.

2 – Vyšší odborná škola zřízená nebo uznaná státem.

1 – Všeobecná sestra

2 – Všeobecný ošetfovatel

1 de maio de 2004.
Roménia 1 – Diplomă de absolvire de asistent medical generalist cu studii superioare de scurtă durată.
2 – Diplomă de licenţă de asistent medical generalist cu studii superioare de lungă durată.
1. Universităţi
2. Universităţi
Asistent medical generalista 1 de janeiro de 2007.
Suécia Sjuksköterskeexamen Universitet eller högskola Sjuksköterska 1 de janeiro de 1994.
Islândia 1 – B.Sc. í hjúkrunarfræði
2 – B.Sc. í hjúkrunarfræði
3 – Hjúkrunarpróf
1 – Háskóli Íslands
2 – Háskólinn á Akureyri
3 – Hjúkrunarskóli Íslands
Hjúkrunarfræðingur 1 de janeiro de 1994.
Listenstaina Os diplomas, certificados e outros títulos obtidos noutro Estado ao qual se aplica a presente diretiva e enumerados no presente anexo. Autoridades competentes Krankenschwester – Krankenpfleger 1 de maio de 1995.
Noruega Vitnemål for bestått sykepleierutdanning Høgskole Sykepleier 1 de janeiro de 1994.
3 – Dentista
3.1 – Programa de estudos para os dentistas

O programa de estudos para obtenção do título de dentista inclui, pelo menos, as disciplinas a seguir indicadas. O ensino de uma ou mais disciplinas pode ser efetuado no âmbito de outras disciplinas ou em ligação com elas.

Disciplinas de base Disciplinas médico-biológicas e disciplinas médicas gerais Disciplinas especificamente odontostomatológicas
Química Anatomia Prótese dentária.
Física Embriologia Material dentário.
Biologia Histologia, incluindo a citologia Medicina dentária de conservação.
Fisiologia Medicina dentária preventiva.
Bioquímica (ou química fisiológica) Anestesia e sedação em medicina dentária.
Anatomia patológica Cirurgia especial.
Patologia geral Patologia especial.
Farmacologia Prática clínica odontostomatológica.
Microbiologia Pedodontia.
Higiene Ortodontia.
Profilaxia e epidemiologia Periodontologia.
Radiologia Radiologia odontológica.
Fisiatria Função mastigadora.
Cirurgia geral Organização profissional, deontologia e legislação.
Medicina interna, incluindo a pediatria Aspetos sociais da prática odontológica.
Otorrinolaringologia.
Dermatovenerealogia.
Psicologia geral – psicopatologia – neuropatologia.
Anestesiologia.
3.2 – Títulos de formação básica de dentista
País Título de formação Organismo que concede o título de formação Certificado que acompanha o título de formação Título profissional Data de referência
Alemanha Zeugnis über die Zahnärztliche Prüfung. Zuständige Behörden Zahnarzt 28 de janeiro de 1980.
Áustria Bescheid über die Verleihung des akademischen Grades «Doktor der Zahnheilkun-de». Medizinische Fakultät der Universität. Zahnarzt 1 de janeiro de 1994.
Bélgica Diploma van tandarts / Diplôme licencié en science dentaire. – De universiteiten / Les universités.
– De bevoegde Examen-commissie van de Vlaamse Gemeenschap / Le Jury compétent d’enseignement de la Communauté française.
Licentiaat in de tandheel-kunde/Licencié en science dentaire. 28 de janeiro de 1980.
Bulgária Диплома за висше образование на образователно- квалификационна степен «Магистър» по «Дентална
медицина» с рофесионална квалификация «Магистър-лекар по дентална медицина».
Факултет по дентална медицина към Медицински университет. Лекар по дентална медицина. 1 de janeiro de 2007.
Chipre Πιστοποιητικό Εγγραφής Οδοντιάτρου. Οδοντιατρικό Συμβούλιο Οδοντίατρος 1 de maio de 2004.
Croácia Diploma «doktor dentalne medicine/doktorica dentalne medicine». Fakulteti sveučilišta u Republici Hrvatskoj. doktor dentalne medicine/ doktorica dentalne medicine. 1 de julho de 2013.
Dinamarca Bevis for tandlægeeksamen (odontologisk kandidatek-samen). Tandlægehøjskolerne, Sundhedsvidenskabeligt Universitetsfakultet. Autorisation som tandlæge, udstedt f Sundhedsstyrelsen. Tandlæge 28 de janeiro de 1980.
Eslováquia Vysokoškolský diplom o udelení akademi-ckého titulu «doktor zubného lekárstva» («MDDr.»). Vysoká škola Zubný lekár 1 de maio de 2004.
Eslovénia Diploma, s katero se podeljuje strokovni naslov «doktor dentalne medicine/doktorica dentalne medicine». Univerza Potrdilo o opravljenem strokovnem izpitu za poklic zobozdravnik/zobozdravnica. Doktor dentalne medicine/Doktorica dentalne medicine. 1 de maio de 2004.
Espanha Título de licenciado en Odontología. El rector de una universidad Licenciado en odontología. 1 de janeiro de 1986.
Estónia Diplom hambaarstiteaduse õppekava läbimise kohta. Tartu Ülikool Hambaarst 1 de maio de 2004.
Finlândia Hammaslääketieteen lisensiaatin tutkinto/Odontologie licentiatexamen. – Helsingin liopisto / Helsingfors universitet.
– Oulun yliopisto.
– Turun yliopisto.
Terveydenhuollon oikeusturvakeskuksen päätös käytännön palvelun hyväksymisestä/Beslut av Rättskyddscentralen för hälsovården om godkännande av praktisk tjänstgöring. Hammaslääkäri/Tandläkare. 1 de janeiro de 1994.
França Diplôme d’Etat de docteur en chirurgie dentaire. Universités Chirurgien-dentiste 28 de janeiro de 1980.
Grécia Πτυχίo Οδovτιατρικής Παvεπιστήμιo   Οδοντίατρος ή χειρούργος Οδοντίατρος. 1 de janeiro de 1981.
Hungria Fogorvos oklevél (doctor medicinae dentariae, röv.: dr. med. dent.) Egyetem Fogorvos 1 de maio de 2004.
Irlanda – Bachelor in Dental Science (B.Dent. Sc.).
– Bachelor of Dental Surgery (BDS).
– Licentiate in Dental Surgery (LDS).
– Universities
– Royal College of Surgeons in Ireland.
– Dentist
– Dental practitioner
– Dental surgeo
28 de janeiro de 1980.
Itália Diploma di laurea in Odontoiatria e Protesi Dentaria. Università Diploma di abilitazione all’esercizio della professione di odontoiatra. Odontoiatra 28 de janeiro de 1980.
Letónia Zobãrsta diploms Universitãtes tipa augstskola Rezidenta diploms par zobãrsta pêcdiploma izglítíbas programmas pabeigšanu, ko izsniedz universitãtes tipa augsts-kola un «Sertifikãts» – kompetentas iestãdes izsniegts dokuments, kas apliecina, ka persona ir nokãrtojusi sertifikãcijas ksãmenu zobãrstnieclbã. Zobãrsts 1 de maio de 2004.
Lituânia Aukštojo mokslo diplomas, nurodantis
suteiktą gydytojo odontologo
kvalifikaciją.
Universitetas Internatűros paţymèjimas, nurodantis suteiktą gydytojo odontólogo profesinę kvalifikaciją. Gydytojas odontólogas 1 de maio de 2004.
Luxemburgo Diplôme d’Etat de docteur en médecine dentaire. Jury d’examen d’Etat Médecin-dentiste 28 de janeiro de 1980.
Malta Lawrja fil-Kirurġija Dentali. Universita´ ta Malta Kirurgu Dentali 1 de maio de 2004.
Países Baixos Universitair getuigschrift van een met goed gevolg afgelegd tandartsexamen. Faculteit Tandheelkunde Tandarts 28 de janeiro de 1980.
Polónia Dyplom ukończenia studiów wyższych z tytułem «lekarz dentysta». 1 – Akademia Medyczna,
2 – Uniwersytet Medyczny,
3 – Collegium MedicumUniwersytetu Jagiellońskiego.
Lekarsko – Dentystyczny Egzamin Państ-wowy. Lekarz dentysta 1 de maio de 2004.
Portugal Carta de curso de licenciatura em medicina dentária. – Faculdades
– Institutos Superiores
Médico dentista 1 de janeiro de 1986.
Reino Unido – Bachelor of Dental Surgery (BDS or B.Ch.D.).
– Licentiate in Dental Surgery.
– Universities
– Royal Colleges
– Dentist
– Dental practitioner
– Dental surgeon
28 de janeiro de 1980.
República Checa Diplom o ukončení studia ve studijním programu zubní lékařství (doktor zubního lékařství, MDDr). Lékařská fakulta univerzity v České republice. Vysvědčení o státní rigorózní zkoušce. Zubní lékař. 1 de maio de 2004.
Roménia Diplomă de licenţă de medic dentist. Universităţi Medic dentist 1 de outubro de 2003.
Suécia Tandläkarexamen – Universitetet i Umeå – Universitetet i Göteborg – Karolinska Institutet – Malmö Högskola Endast för examensbevis som erhållits före den 1 juli 1995, ett utbild-ningsbevis som utfärdats av Socialstyrelsen. Tandläkare 1 de janeiro de 1994.
Islândia Próf frá tannlæknadeild Háskóla Íslands TannlæknadeildHáskóla Íslands Tannlæknir 1 de janeiro de 1994.
Listenstaina Os diplomas, certificados e outros títulos obtidos noutro Estado ao qual se aplica a presente diretiva e enumerados no presente anexo. Autoridades competentes Certificado de estágio fornecido pelas autoridades competentes. Zahnarzt 1 de maio de 1995.
Noruega Vitnemål forfullført grad candidata/candidatus odontologiae, short form: cand.odont. Odontologisk universitets-fakultet. Tannlege 1 de janeiro de 1994.
3.3 – Títulos de formação de dentistas especialistas

Ortodôncia

País Título de formação Organismo que concede o título de formação Data de referência
Alemanha Fachzahnärztliche Anerkennung für Kieferorthopädie. Landeszahnärztekammer 28 de janeiro de 1980.
Bélgica Titre professionnel particulier de dentiste spécialiste en orthodontie/ Bijzondere beroepstitel van tandarts specialist in de orthodontie. Ministre de la Santé publique/Minister bevoegd voor Volksgezondheid. 27 de janeiro de 2005.
Bulgária Свидетелство за призната специалност по «Орална
хирургия».
Факултет по дентална медицина към Медицински
университет.
1 de janeiro de 2007.
Chipre Πιστοποιητικό Αναγνώρισης του Ειδικού Οδον- τιάτρου στην Ορθοδοντική. Οδοντιατρικό Συμβούλιο 1 de maio de 2004.
Dinamarca Bevis for tilladelse til at betegne sig som special-tandlæge i ortodonti. Sundhedsstyrelsen 28 de janeiro de 1980.
Eslovénia Potrdilo o opravljenem specialističnem izpitu iz čeljustne in zobne ortopedije. 1 – Ministrstvo za zdravje
2 – Zdravniška zbornica Slovenije
1 de maio de 2004.
Estónia Residentuuri lõputunnistus ortodontia erialal Tartu Ülikool 1 de maio de 2004.
Finlândia Erikoishammaslääkärin tutkinto, hampaiston oikomishoito/ Specialtand-läkarexamen, tandreglering. – Helsingin yliopisto/Helsingfors universitet.
– Oulun yliopisto.
– Turun yliopisto
1 de janeiro de 1994.
França Titre de spécialiste en orthodontie Conseil National de l’Ordre des chirurgiens dentistes. 28 de janeiro de 1980.
Grécia Τίτλoς Οδovτιατρικής ειδικότητας της Ορθoδov τικής – Νoμαρχιακή Αυτoδιoίκηση
– Νoμαρχία
1 de janeiro de 1981.
Hungria Fogszabályozás szakorvosa bizonyítvány Az Egészségügyi, Szociális és Családügyi Minisztérium illetékes testülete. 1 de maio de 2004.
Irlanda Certificate of specialist dentist in orthodontics Competent authority recognised for this purpose by the competent minister. 28 de janeiro de 1980.
Itália Diploma di specialista in Ortognatodonzia Università 21 de maio de 2005.
Letónia «Sertifikãts» – kompetentas iestãdes izsniegts dokuments, kas apliecina, ka persona ir nokãrtojusi sertifikãcijas eksãmenu ortodontijã. Latvijas Ãrstu biedrba 1 de maio de 2004.
Lituânia Rezidentűros paţymèjimas, nurodantis suteiktą gydytojo ortodonto profesinę kvalifikaciją. Universitetas 1 de maio de 2004.
Malta Ċertifikat ta’ speċjalista dentali fl-Ortodonzja Kumitat ta’ Approvazzjoni dwar Speċjalisti 1 de maio de 2004.
Países Baixos Bewijs van inschrijving als orthodontist in het Specialistenregister. Specialisten Registratie Commissie (SRC) van de Nederlandse Maatschappij tot bevordering der Tandheelkunde. 28 de janeiro de 1980.
Polónia Dyplom uzyskania tytułu specjalisty w dziedzinie ortodoncji. Centrum Egzaminów Medycznych 1 de maio de 2004.
Reino Unido Certificate of completion of specialist training in orthodontics. Competent authority recognised for this purpose. 28 de janeiro de 1980.
Suécia Bevis om specialistkompetens i ortodonti Socialstyrelsen 1 de janeiro de 1994.
Islândia.
Listenstaina.
Noruega Bevis for gjennomgått spesialistutdanning i kjeveortopedi. Odontologisk universitetsfakultet 1 de janeiro de 1994.
Cirurgia da boca
País Título de formação Organismo que concede o título de formação Data de referência
Alemanha Fachzahnärztliche
Anerkennung für Oralchirurgie/Mundchirurgie
Landeszahnärztekammer 28 de janeiro de 1980.
Bulgária Свидетелство за призната специалност по «Орална
хирургия».
Факултет по дентална медицина към Медицински
университет.
1 de janeiro de 2007.
Chipre Πιστοποιητικό Αναγνώρισης του Ειδικού Οδοντιάτρου στην Στοματική Χειρουργική. Οδοντιατρικό Συμβούλιο 1 de maio de 2004.
Dinamarca Bevis for tilladelse til at betegne sig som specialtandlæge i hospitalsodontologi. Sundhedsstyrelsen 28 de janeiro de 1980
Eslovénia Potrdilo o opravljenem specialističnem izpitu iz oralne kirurgije. 1 – Ministrstvo za zdravje
2 – Zdravniška zbornica Slovenije
1 de maio de 2004.
Finlândia Erikoishammaslääkärin tutkinto, suuja leuka-kirurgia/ Specialtandläkar-examen, oral och maxillofacial kirurgi. – Helsingin yliopisto/Helsingfors universitet
– Oulun yliopisto
– Turun yliopisto
1 de janeiro de 1994.
Grécia Τίτλoς Οδovτιατρικής ειδικότητας της Γvαθoχειρoυργικής (up to 31 december 2002). – Νoμαρχιακή Αυτoδιoίκηση

– Νoμαρχία

1 de janeiro de 2003.
Hungria Dento-alveoláris sebészet szakorvosa bizonyítvány Az Egészségügyi, Szociális és Családügyi Minisztérium illetékes testülete. 1 de maio de 2004.
Irlanda Certificate of specialist dentist in oral surgery Competent authority recognized for this purpose by the competent minister. 28 de janeiro de 1980.
Itália Diploma di specialista in Chirurgia Orale Università 21 de maio de 2005.
Lituânia Rezidentűros paţymèjimas, nurodantis suteiktą burnos chirurgo profesinę kvalifikaciją. Universitetas 1 de maio de 2004
Malta Ċertifikat ta’ speċjalista dentali fil-Kirurġija tal-ħalq Kumitat ta’ Approvazzjoni dwar Speċjalisti 1 de maio de 2004.
Países Baixos Bewijs van inschrijving als kaakchirurg in het Specialistenregister. Specialisten Registratie Commissie (SRC) van de Nederlandse Maats-chappij tot bevordering der Tandheelkunde. 28 de janeiro de 1980.
Polónia Dyplom uzyskania tytułu specjalisty w dziedzinie chirurgii stomatologicznej. Centrum Egzaminów Medycznych 1 de maio de 2004.
Reino Unido Certificate of completion of specialist training in oral surgery. Competent authority recognised for this purpose. 28 de janeiro de 1980.
Suécia Bevis om specialist-kompetens i tandsystemets kirurgiska sjukdomar Socialstyrelsen 1 de janeiro de 1994.
Islândia.
Listenstaina.
Noruega Bevis for gjennomgått spesialistutdanning i oralkirurgi Odontologisk universitetsfakultet 1 de janeiro de 1994.
4 – Veterinário
4.1 – Programa de estudos para os veterinários

O programa de estudos para obtenção do título de veterinário inclui, pelo menos, as disciplinas a seguir indicadas.
O ensino de uma ou mais disciplinas pode ser efetuado no âmbito de outras disciplinas ou em ligação com elas.

A – Disciplinas de base Física.

Química.
Biologia animal.
Biologia vegetal.
Matemáticas aplicadas às ciências biológicas.

B – Disciplinas específicas Ciências fundamentais:

Anatomia (incluindo histologia e embriologia);
Fisiologia;
Bioquímica;
Genética;
Farmacologia;
Farmácia;
Toxicologia;
Microbiologia;
Imunologia;
Epidemiologia;
Deontologia.

Ciências clínicas:
Obstetrícia;
Patologia (incluindo anatomia patológica);
Parasitologia;
Medicina e cirurgia clínicas (incluindo anestesiologia);
Clínica dos animais domésticos, aves de capoeira e outras espécies animais;
Medicina preventiva;
Radiologia;
Reprodução e problemas da reprodução;
Polícia sanitária;
Medicina legal e legislação veterinária;
Terapêutica;
Propedêutica.

Produção animal:
Produção animal;
Nutrição;
Agronomia;
Economia rural;
Criação e saúde dos animais;
Higiene veterinária;
Etologia e proteção animal.

Higiene alimentar:
Inspeção e controlo dos géneros alimentícios animais ou de origem animal;
Higiene e tecnologia alimentares;
Trabalhos práticos (incluindo os trabalhos práticos nos locais de abate e de tratamento dos géneros alimentícios).
A formação prática pode revestir a forma de estágio, desde que seja a tempo inteiro sob a orientação direta da autoridade ou organismo competente e não exceda seis meses num período global de cinco anos de estudos.
A repartição do ensino teórico e prático entre os diferentes grupos de disciplinas deve ser ponderada e coordenada de forma a que os conhecimentos e a experiência possam ser adquiridos de modo adequado para permitir que o veterinário cumpra o conjunto das suas tarefas.

4.2 – Títulos de formação de veterinário
País Título de formação Organismo que concede o título de formação Certificado que acompanha o título de formação Data de referência
Alemanha Zeugnis über das Ergebnis des Dritten Abschnitts der Tierärztlichen Prüfung und das Gesamtergebnis der Tierärztlichen Prüfung. Der Vorsitzende des Prüfungsauss-chusses für die Tierärztliche Prüfung einer Universität oder Hochschule. 21 de dezembro de 1980.
Áustria – Diplom-Tierarzt
– Magister medicinae veterinariae
Universität – Doktor der Veterinärmedizin.
– Doctor medicinae veterinariae.
– Fachtierarzt
1 de janeiro de 1994.
Bélgica Diploma van dierenarts/Diplôme de docteur en médecine vétérinaire. – De universiteiten/Les universités
– De bevoegde Examen-commissie van de Vlaamse Gemeenschap / Le Jury compétent d’enseignement de la Communauté française.
21 de dezembro de 1980.
Bulgária Диплома за висше образование на образователно-квалификационна
степен магистър по спец-иалност
Ветеринарна медицина с профес-
-ионална квалификация Ветеринарен
лекар.
– Лесотехнически университет
– Факултет по ветеринарна медицина.

– Тракийски университет – Факултет по ветеринарна медицина.

1 de janeiro de 2007.
Chipre Πιστοποιητικό Εγγραφής Kτηνιάτρου. Κτηνιατρικό Συμβούλιο 1 de maio de 2004.
Croácia Diploma «doktor veterinarske medicine/doktorica veterinarske medicine» Veterinarski fakultet Sveučilišta u Zagrebu. 1 de julho de 2013.
Dinamarca Bevis for bestået kandidateksamen i veterinærvidenskab. Kongelige Veterinær- og Landbohøjskole. 21 de dezembro de 1980.
Eslováquia Vysokoškolský diplom o udelení akademického titulu «doktor veteri-nárskej medicíny» («MVDr.»). Univerzita veterinárskeho lekárstva 1 de maio de 2004.
Eslovénia Diploma, s katero se podeljuje strokovni naslov «doktor veterinarske medicine/ doktorica veterinarske medicine». Univerza Spričevalo o opravljenem državnem izpitu s področja veteri-narstva. 1 de maio de 2004.
Espanha Título de Licenciado en Veterinaria – Ministerio de Educación y Cultura. – El rector de una universidad. 1 de janeiro de 1986.
Estónia Diplom: täitnud veterinaarmedit-siini õppekava. Eesti Põllumajandusülikool 1 de maio de 2004.
Finlândia Eläinlääketieteen lisensiaatin tutkinto/Veterinärmedicine licentia-texamen. Helsingin yliopisto/Helsingfors universitet. 1 de janeiro de 1994.
França Diplôme d’Etat de docteur vétérinaire. 21 de dezembro de 1980
Grécia Πτυχίo Κτηvιατρικής Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Θεσσαλίας. 1 de janeiro de 1981.
Hungria Állatorvos doktor oklevél – dr. med. vet. Szent István Egyetem Állatorvos-tudományi Kar. 1 de maio de 2004.
Irlanda – Diploma of Bachelor in/of Veterinary Medicine (MVB).
– Diploma of Membership of the Royal College of Veterinary Surgeons (MRCVS).
21 de dezembro de 1980.
Itália Diploma di laurea in medicina veterinaria. Università Diploma di abilitazione all’esercizio della medicina veterinaria. 1 de janeiro de 1985.
Letónia Veterinârârsta diploms Latvijas Lauksaimniecîbas Universitâte. 1 de maio de 2004.
Lituânia Aukštojo mokslo diplomas (veterinarijos gydytojo (DVM)). Lietuvos Veterinarijos Akademija 1 de maio de 2004.
Luxemburgo Diplôme d’Etat de docteur en médecine vétérinaire. Jury d’examen d’Etat 21 de dezembro de 1980.
Malta Liċenzja ta’ Kirurgu Veterinarju Kunsill tal-Kirurġi Veterinarji 1 de maio de 2004.
Países Baixos Getuigschrift van met goed gevolg afgelegd diergeneeskundig / veeartsenijkundig examen. 21 de dezembro de 1980.
Polónia Dyplom lekarza weterynarii 1 – Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.

2 – Akademia Rolnicza we Wrocławiu.

3 – Akademia Rolnicza w Lublinie

4 – Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie.

1 de maio de 2004.
Portugal Carta de curso de licenciatura em medicina veterinária. Universidade 1 de janeiro de 1986.
Reino Unido 1 – Bachelor of Veterinary Science (BVSc).
2 – Bachelor of Veterinary Science (BVSc).
3 – Bachelor of Veterinary Medicine (BvetMB).
4 – Bachelor of Veterinary Medicine and Surgery (BVM&S).
5 – Bachelor of Veterinary Medicine and Surgery (BVM&S).
6 – Bachelor of Veterinary Medicine (Bvet-Med).
1 – University of Bristol
2 – University of Liverpool
3 – University of Cambridge
4 – University of Edinburgh
5 – University of Glasgow
6 – University of London
21 de dezembro de 1980.
República Checa – Diplom o ukončení studia ve tudijním programu veterinární lékařství (doktor veterinární medicíny, MVDr.).

– Diplom o ukončení studia ve studijním programu veterinární hygiena a ekologie (doktor veterinární medicíny, MVDr.).

Veterinární fakulta univerzity v České republice. 1 de maio de 2004.
Roménia Diplomă de licenţă de doctor medic veterinar. 1 de janeiro de 2007.
Suécia Veterinärexamen Sveriges Lantbruksuniversitet 1 de janeiro de 1994.
Islândia Os diplomas, certificados e outros títulos obtidos noutro Estado ao qual se aplica a presente diretiva e enumerados no presente anexo. Autoridades competentes Certificado de estágio fornecido pelas autoridades competentes. 1 de janeiro de 1994.
Listenstaina Os diplomas, certificados e outros títulos obtidos noutro Estado ao qual se aplica a presente diretiva e enumerados no presente anexo. Autoridades competentes Certificado de estágio fornecido pelas autoridades competentes. 1 de maio de 1995.
Noruega Vitnemål for fullført grad candidata/ candidatus medicinae veterinariae, short form: cand. med.vet. Norges veterinærhøgskole 1 de janeiro de 1994.
5 – Parteira
5.1 – Programa de estudos para as parteiras (vias de formação I e II)

O programa de estudos para obtenção do título de parteira inclui as duas vertentes seguintes:

A – Ensino teórico e técnico Disciplinas de base:

Noções fundamentais de anatomia e de fisiologia;
Noções fundamentais de patologia;
Noções fundamentais de bacteriologia, virologia e parasitologia;
Noções fundamentais de biofísica, bioquímica e radiologia;
Pediatria, nomeadamente no que respeita ao recém-nascido;
Higiene, educação sanitária, prevenção das doenças, rastreio precoce;
Nutrição e dietética, nomeadamente no que respeita à alimentação da mulher, do recém-nascido e do lactente;
Noções fundamentais de sociologia e problemas da medicina social;
Noções fundamentais de farmacologia;
Psicologia;
Pedagogia;
Legislação sanitária e social e organização sanitária;
Deontologia e legislação profissional;
Educação sexual e planeamento familiar;
Proteção jurídica da mãe e da criança.
Disciplinas específicas das atividades de parteira:
Anatomia e fisiologia;
Embriologia e desenvolvimento do feto;
Gravidez, parto e puerpério;
Patologia ginecológica e obstétrica;
Preparação para o parto e para a maternidade e paternidade, incluindo os aspetos psicológicos;
Preparação do parto (incluindo o conhecimento e a utilização domaterial obstétrico);
Analgesia, anestesia e reanimação;
Fisiologia e patologia do recém-nascido;
Cuidados e vigilância do recém-nascido;
Fatores psicológicos e sociais.

B – Ensino prático e ensino clínico Este ensino é ministrado sob orientação apropriada:

Consultas de grávidas incluindo, pelo menos, 100 exames pré-natais;
Vigilância e cuidados dispensados a, pelo menos, 40 parturientes;
Realização pelo aluno de pelo menos 40 partos; quando este número não puder ser atingido por falta de parturientes, pode ser reduzido, no mínimo, a 30, na condição de o aluno participar, para além daqueles, em 20 partos;
Participação ativa em partos de apresentação pélvica.
Em caso de impossibilidade devido a um número insuficiente de partos de apresentação pélvica, deverá ser realizada uma formação por simulação;
Prática de episiotomia e iniciação à sutura. A iniciação incluirá um ensino teórico e exercícios clínicos. A prática da sutura inclui a suturação de episiotomias e rasgões simples do períneo, que pode ser realizada de forma simulada se tal for indispensável;
Vigilância e cuidados prestados a 40 grávidas, durante e depois do parto, em situação de risco;
Vigilância e cuidados, incluindo exame, de pelo menos 100 parturientes e recém-nascidos normais;
Observações e cuidados a recém-nascidos que necessitem de cuidados especiais, incluindo crianças nascidas antes do tempo e depois do tempo, bem como recém-nascidos de peso inferior ao normal e recém-nascidos doentes;
Cuidados a mulheres que apresentem patologias no domínio da ginecologia e da obstetrícia;
Iniciação aos cuidados em medicina e cirurgia. A iniciação incluirá um ensino teórico e exercícios clínicos.
O ensino teórico e técnico deve ser ponderado e coordenado com o ensino clínico (parte B do programa), de tal modo que os conhecimentos e experiências previstos neste anexo possam ser adquiridos de forma adequada.
O ensino clínico deve ser efetuado sob forma de estágios orientados nos serviços de um centro hospitalar ou em outros serviços de saúde aprovados pelas autoridades ou organismos competentes. Durante essa formação, os formandos participarão nas atividades dos serviços em causa, na medida em que contribuam para a sua formação, e serão iniciados nas responsabilidades que as atividades de parteira implicam.

5.2 – Títulos de formação de parteira
País Título de formação Organismo que concede o título de formação Título profissional Data de referência
Alemanha Zeugnis über die staatliche Prüfung für Hebammen und Entbindungsp–fleger. Staatlicher Prüfungsausschuss – Hebamme
– Entbindungspfleger
23 de janeiro de 1983.
Áustria Hebammen-Diplom – Hebammenakademie
– Bundeshebammenlehranstalt
Hebamme 1 de janeiro de 1994.
Bélgica Diploma van vroedvrouw/Diplôme d’accoucheuse. – De erkende opleidingsinstituten / Les établissements d’enseignement.
– De bevoegde Examen-commissie van de Vlaamse Gemeenschap / Le Jury compétent d’enseignement de la Communauté française.
Vroedvrouw/ Accoucheuse. 23 de janeiro de 1983
Bulgária Диплома за висше образование на образователно-квалиф икационна степен «Бакалавър» с професионална квалификация «Акушерка». Университет Акушеркa 1 de janeiro de 2007.
Chipre Δίπλωμα στο μεταβασικό πρόγραμμα Μαιευτικής. Νοσηλευτική Σχολή Εγγεγραμμένη Μαία. 1 de maio de 2004.
Croácia Svjedodžba «prvostupnik (baccalaureus) primaljstva/sveučilišna prvostupnica (baccalaurea) primaljstva». – Medicinski fakulteti sveučilišta u Republici Hrvatskoj.
– Sveučilišta u Republici Hrvatskoj
– Veleučilišta i visoke škole u Republici Hrvatskoj.
Prvostupnik (baccalaureus) primaljstva/ Prvostupnica (baccalaurea) primaljstva. 1 de julho de 2013.
Dinamarca Bevis for bestået jordemoderek-samen. Danmarks jordemoderskole Jordemoder 23 de janeiro de 1983.
Eslováquia 1 – Vysokoškolský diplom o udelení akademického titulu «bakalár z pôrodnej asistencie» («Bc.»).
2 – Absolventský diplom v študijnom odbore diplomovaná pôrodná asistentka.
1 – Vysoká škola
2 – Stredná zdravotnícka škola
Pôrodná asistentka.
Eslovénia Diploma, s katero se podeljuje strokovni naslov «diplomirana babica/diplomirani babičar» 1 – Univerza
2 – Visoka strokovna šola
Diplomirana babica/diplomirani babičar.
Espanha – Título de Matrona
– Título de Asistente obstétrico (matrona)
– Título de Enfermería obstétrica-ginecológica.
Ministerio de Educación y Cultura – Matrona
– Asistente obstétrico
1 de janeiro de 1986.
Estónia Diplom ämmaemanda erialal 1 —Tallinna Meditsiinikool 2—Tartu Meditsiinikool Ämmaemand 1 de maio de 2004.
Finlândia 1 – Kätilön tutkinto/barnmorskeexamen.
2. Sosiaali- ja terveysalan ammattikorkeakoulututkinto, kätilö (AMK)/ yrkeshögskoleexameninom hälsovård och det sociala området, barnmorska (YH).
1-Terveydenhuoltooppi-laitokset/ hälsovårdsläroanstalter.
2 – Ammattikorkeakoulut / Yrkeshögskolor. Kätilö/Barnmorska.
França Diplôme de sage-femme L’Etat Sage-femme 23 de janeiro de 1983.
Grécia 1 – Πτυχίο Τμήματος Μαιευτικής Τεχνολογικών κπαιδευτικών Ιδρυμάτων (Τ.Ε.Ι.).

2 – Πτυχίο του Τμήματος Μαιών της Ανωτέρας Σχολής Στελεχών Υγείας και Κοινων. Πρόνοιας (ΚΑΤΕΕ).

3 – Πτυχίο Μαίας Ανωτέρας Σχολής Μαιών.

1 – Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (Τ.Ε.Ι.).

2 – ΚΑΤΕΕ Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

3 – Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας.

– Μαία

– Μαιευτής.

23 de janeiro de 1983.
Hungria Szülésznõ bizonyítvány Iskola/fõiskola Szülésznõ 1 de maio de 2004.
Irlanda Certificate in Midwifery An Board Altranais Midwife 23 de janeiro de 1983.
Itália Diploma d’ostetrica Scuole riconosciute dallo Stato Ostetrica 23 de janeiro de 1983.
Letónia Diploms par vecmãtes kvalifikãcijas iegusanu. Mâsu skolas Vecmãte 1 de maio de 2004.
Lituânia

1 – Aukštojo mokslo diplomas, nurodantis suteiktą bendrosios praktikos slaugytojo profesinę kvalifikaciją, ir profesinès kvalifikacijos pažymèjimas, nurodantis suteiktą akušerio profesinę kvalifikaciją.
– Pažymèjimas, liudijantis profesinę praktiką akušerijoje.

2 – Aukštojo mokslo diplomas (neuniversitetinès studijos), nurodantis suteiktą bendrosios praktikos slaugytojo profesinękvalifikaciją, ir profesinès kvalifikacijos pažymèjimas, nurodantis suteiktą akušerio profesin kę valifikaciją.
– Pažymèjimas, liudijantis profesinę praktiką akušeri-joje

3 – Aukštojo mokslo diplomas (neuniversitetinès studijos), nurodantis suteiktą akušerio profesinę kvalifikaciją.

1 – Universitetas
2 – Kolegija
3 – Kolegija
Akušeris 1 de maio de 2004.
Luxemburgo Diplôme de sage-femme Ministère de l’éducation nationale, de la formation professionnelle et des sports. Sage-femme 23 de janeiro de 1983.
Malta Lawrja jew diploma fl- Istudji tal-Qwiebel Universita´ ta’ Malta Qabla 1 de maio de 2004.
Países Baixos Diploma van verloskundige Door het Ministerie van Volksge-zondheid, Welzijn en Sport erkende opleidings-instellingen. Verloskundige 23 de janeiro de 1983.
Polónia – Dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku położnictwo z tytułem «magíster położnictwa».

– Dyplom ukończenia studiów wyższych zawodowych na kierunku/ specjalności położnictwo z tytułem «licencjat położnictwa».

Instytucja prowadząca kształcenie na poziomie wyzszym uznana przez właściwe władze (Instituição de ensino superior reconhecida pelas autoridades competentes). – Położna
– Pielegniarka
1 de maio de 2004.
Portugal 1 – Diploma de enfermeiro especialista em enfermagem de saúde materna e obstétrica.
2 – Diploma/carta de curso de estudos superiores especializados em enfermagem de saúde materna e obstétrica.
3 – Diploma (do curso de pós-licenciatura) de especialização em enfermagem de saúde materna e obstétrica.
1 – Escolas de Enfermagem
2 – Escolas Superiores de Enfermagem.
3 – Escolas Superiores de Enfermagem.
– Escolas Superiores de Saúde
Enfermeiro especialista em enfermagem de saúde materna e obstétrica. 1 de janeiro de 1986.
Reino Unido Statement of registration as a Midwife on part 10 of the register kept by the United Kingdom Central Council for Nursing, Midwifery and Health visiting. Various Midwife.
República Checa 1 – Diplom o ukončení studia ve studijním programu ošetfovatelstvíve studijním oboru porodní asistentka (bakaláf, Bc.).
– Vysvèdčení o státní závèreené zkoušce.

2 – Diplom o ukončení studia ve studijním oboru diplomovaná porodní asistentka (diplomovaný specialista, DiS.).
– Vysvèdčení o absolutoriu.

1 – Vysoká škola zřízená nebo uznaná státem.

2 – Vyšší odborná škola zřízená nebo uznaná státem.

Porodní asistentka/ porodní
asistent.
1 de maio de 2004.
Roménia Diplomă de licenţă de moaşă Universităţi Moaşă.
Suécia Barnmorskeexamen Universitet eller högskola Barnmorska.
Islândia 1 – Embættispróf í ljósmóðurfræði
2 – Próf í ljósmæðrafræðum
1 – Háskóli Íslands
2 – Ljósmæðraskóli Íslands
Ljósmóðir 1 de janeiro de 1994.
Listenstaina Os diplomas, certificados e outros títulos obtidos noutro Estado ao qual se aplica a presente diretiva e enumerados no presente anexo. Autoridades competentes. Hebamme. 1 de maio de 1995.
Noruega Vitnemål for bestått jordmorutdanning. Høgskole Jordmor 1 de janeiro de 1994.
6 – Farmacêutico
6.1 – Programa de estudos para os farmacêuticos Biologia vegetal e animal.

Física.
Química geral e inorgânica.
Química orgânica.
Química analítica.
Química farmacêutica, incluindo análise dos medicamentos.
Bioquímica geral e aplicada (médica).
Anatomia e fisiologia; terminologia médica.
Microbiologia.
Farmacologia e farmacoterapia.
Tecnologia farmacêutica.
Toxicologia.
Farmacognose Legislação e, se for caso disso, deontologia.
A repartição entre o ensino teórico e prático deve, para cada disciplina constante do programa mínimo de estudos, dar suficiente importância à teoria a fim de conservar o carácter universitário do ensino.

6.2 – Títulos de formação de farmacêutico
País Título de formação Organismo que concede o título de formação Certificado que acompanha o diploma Data de referência
Alemanha Zeugnis über die Staatliche Pharmazeutische Prüfung. Zuständige Behörden 1 de outubro de 1987.
Áustria Staatliches Apothekerdiplom Bundesministerium für Arbeit, Gesundheit und Soziales. 1 de outubro de 1994.
Bélgica Diploma van apotheker/Diplôme de pharmacien. – De universiteiten/Les universités
– De bevoegde Examencommissie van de Vlaamse Gemeenschap/Le Jury compétent d’enseignement de la Communauté française.
1 de outubro de 1987.
Bulgária Диплома за висше образование на образователно- квалификационна степен «Магистър» по «Фармация»
сп рофесионална квалификация «Магистър-фармацевт».
Фармацевтичен факултет към Медицински университет. 1 de janeiro de 2007.
Chipre Πιστοποιητικό Εγγραφής Φαρμακο- ποιού. Συμβούλιο Φαρμακευτικής 1 de maio de 2004.
Croácia Diploma «magistar farmacije/magistra farmacije». Farmaceutsko–biokemijski fakultet Sveučilišta u Zagrebu.
Medicinski fakultet Sveučilišta u Splitu Kemijsko–tehnološki fakultet Sveučilišta u Splitu.
1 de julho de 2013.
Dinamarca Bevis for bestået farmaceutisk kandidateksamen. Danmarks Farmaceutiske Højskole 1 de outubro de 1987.
Eslováquia Vysokoškolský diplom o udelení akademického titulu «magister farmácie» («Mgr.»). Vysoká škola 1 de maio de 2004.
Eslovénia Diploma, s katero se podeljuje strokovni naziv «magister farmacije/magistra farmacije ». Univerza Potrdilo o opravljenem strokovnem izpitu za poklic magister farmacije/ magistra farmacije. 1 de maio de 2004.
Espanha Título de Licenciado en Farmacia – Ministerio de Educación y Cultura
– El rector de una universidad
1 de outubro de 1987.
Estónia Diplom proviisori õppekava läbi-misest Tartu Ülikool 1 de maio de 2004.
Finlândia Proviisorin tutkinto/Provisorexamen – Helsingin yliopisto/Helsingforsuniversitet.
– Kuopion yliopisto
1 de outubro de 1994.
França – Diplôme d’Etat de pharmacien
– Diplôme d’Etat de docteur en pharmacie.
Universités 1 de outubro de 1987.
Grécia Άδεια άσκησης φαρμακευτικού επαγγέλματος Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση 1 de outubro de 1987.
Hungria Okleveles gyógyszerész oklevél (magister pharmaciae, röv: mag. Pharm). Egyetem 1 de maio de 2004.
Irlanda Certificate of Registered Pharmaceutical Chemist. 1 de outubro de 1987.
Itália Diploma o certificato di abilitazione all’esercizio della professione di farmacista ottenuto in seguito ad un esame di Stato. Università 1 de novembro de 1993.
Letónia Farmaceita diploms Universitâtes tipa augstskola 1 de maio de 2004.
Lituânia Aukštojo mokslo diplomas, nurodantis suteiktą vaistininko profesinę kvalifikaciją. Universitetas 1 de maio de 2004.
Luxemburgo Diplôme d’Etat de pharmacien Jury d’examen d’Etat + visa du ministre de l’éducation nationale. 1 de outubro de 1987.
Malta Lawrja fil-farmaċija Universita´ ta’ Malta 1 de maio de 2004.
Países Baixos Getuigschrift van met goed gevolg afgelegd apothekersexamen. Faculteit Farmacie 1 de outubro de 1987.
Polónia Dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku farmacja z tytułem magistral. 1 – Akademia Medyczna
2 – Uniwersytet Medyczny
3 – Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego.
1 de maio de 2004.
Portugal Carta de curso de licenciatura em Ciências Farmacêuticas. Universidades 1 de outubro de 1987.
Reino Unido Certificate of Registered Pharmaceutical Chemist. 1 de outubro de 1987.
República Checa Diplom o ukončení studia ve studijním programu
farmacie (magistr, Mgr.).
Farmaceutická fakulta univerzity v České republice. Vysvèdčení o státní závèrečné
zkoušce.
1 de maio de 2004
Roménia Diplomă de licenţă de farmacist Universităţi 1 de janeiro de 2007.
Suécia Apotekarexamen Uppsala universitet 1 de outubro de 1994.
Islândia Próf í lyfjafræði Háskóli Íslands 1 de janeiro de 1994.
Listenstaina Os diplomas, certificados e outros títulos obtidos noutro Estado ao qual se aplica a presente diretiva e enumerados no presente anexo. Autoridades competentes Certificado de estágio fornecido pelas autoridades competentes. 1 de maio de 1995.
Noruega Vitnemål for fullført grad candidata/candidatus pharmaciae, short form: cand.pharm. Universitetsfakultet 1 de janeiro de 1994.
7 – Arquiteto
7.1 – Títulos de formação de arquiteto reconhecidos de acordo com o artigo 43.º
País Título de formação Organismo que concede o título de formação Certificado que acompanha o título de formação Ano académico de referência
Alemanha -Diplom -Ingenieur, Diplom-Ingenieur Univ. Diplom -Ingenieur, Diplom-Ingenieur FH. – Universitäten (Architektur/Hochbau);
– Technische Hochschulen (Architektur/Hochbau);
– Technische Universitäten (Architektur/Hochbau);
– Universitäten –Gesamtho -chschulen (Architektur/Hochbau);
– Hochschulen für bildende Künste;
– Hochschulen für Künste;
– Fachhochschulen (Architektur/Hochbau) (1);
– Universitäten -Gesamtho -chschulen (Architektur/ /Hochbau) bei entsprechenden Fachhochschulstudiengängen.

(1) Diese diplome sind je nach Dauer der durch sie abgeschlossenen Ausbildung gemäß Artikel 47 Absatz 1 anzuer -kennen.

1988/1989
Austria 1 – Diplom -Ingenieur, Dipl. -Ing.
2 – Diplom -Ingenieur, Dipl. -Ing.
3 – Diplom -Ingenieur, Dipl. -Ing.
4 – Magister der Architektur, Magister architecturae, Mag – Arch.
5 – Magister der Architektur, Magister architecturae, Mag – Arch.
6 – Magister der Architektur, Magister architecturae, Mag – Arch.
1 – Technische Universität Graz (Erzherzog-Johann –Universität Graz).
2 – Technische Universität Wien
3 – Universität Innsbruck (Leopold- -Franzens-Universität Innsbruck).
4 – Hochschule für Angewandte Kunst in Wien.
5 – Akademie der Bildenden Künste in Wien.
6 – Hochschule für künstlerishe und industrielle Gestaltung in Linz.
1998/1999
Bélgica 1. Architect/Architecte
2. Architect/Architecte
3. Architect
4. Architect/Architecte
5. Architect/Architecte
6. Burgelijke ingenieur-architect
1. Architecte/Architect
2. Architecte/Architect
3. Architect.
4. Architecte/Architect
5. Architecte/Architect
6. Ingénieur-civil – architecte
1. Nationale hogescholen voor architectuur
2. Hogere-architectuur-instituten
3. Provinciaal Hoger Instituut voor Architectuur te Hasselt.
4. Koninklijke.Academies voor Schone Kunsten
5. Sint-Lucasscholen
6. Faculteiten Toegepaste Wetenschappen vande Universiteiten.
6. «Faculté Polytechnique» van Mons
1. Ecoles nationales supérieures d’architecture.v
2. Instituts supérieurs d’architecture
3. Ecole provinciale supérieure d’architecture de Hasselt.
4. Académies royales des Beaux-Arts
5. Ecoles Saint-Luc
6. Facultés des sciences appliquées des universités.
6. Faculté polytechnique de Mons
1988/1989
Croácia.
Dinamarca Arkitekt cand – Arch Kunstakademiets Arkitektskole i København; Arkitektskolen i Århus 1988/1989
Espanha Título oficial de arquiteto Rectores de las universidades enumeradas a continuación:
– Universidad politécnica de Cataluña, escuelas técnicas superiores de arquitectura de Barcelona o del Vallès;
– Universidad politécnica de Madrid, escuela técnica superior de arquitectura de Madrid;
– Universidad politécnica de Las Palmas, escuela técnica superior de arquitectura de Las Palmas;
– Universidad politécnica de Valencia, escuela técnica superior de arquitectura de Valencia;
– Universidad de Sevilla, escuela técnica superior de arquitectura de Sevilla;
– Universidad de Valladolid, escuela técnica superior de arquitectura de Valladolid;
– Universidad de Santiago de Compostela, escuela técnica superior de arquitectura de La Coruña;
– Universidad del País Vasco, escuela técnica superior de arquitectura de San Sebastián;
– Universidad de Navarra, escuela técnica superior de arquitectura de Pamplona;
1988/1989
    – Universidad de Alcalá de Henares, escuela politécnica de Alcalá de Henares; 1999/2000

    – Universidad Alfonso X El Sabio, centro politécnico superior de Villanueva de la Cañada; 1997/1998
1998/1999
    – Universidad de Alicante, escuela politécnica superior de Alicante;
– Universidad Europea de Madrid;
1999/2000
    – Universidad de Cataluña, escuela técnica superior de arquitectura de Barcelona;
– Universidad Ramón Llull, escuela técnica superior de arquitectura de La Salle;
– Universidad S.E.K. de Segovia, centro de estudios integrados de arquitectura de Segovia;
– Universidad de Granada, Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Granada.
1998/1999

1999/2000

1994/1995

Eslovénia Magister inzenir arhitekture/Magistrica insenirka arhitekture. Univerza v Ljubljni, Fakulteta za Arhitekturo 2007/2008
Finlândia Arkkitehdin tutkinto/Arkitektexamen.
– Teknillinen korkeakoulu /Tekniska högskolan (Helsinki).
– Tampereen teknillinen korkea-koulu/Tammerfors tekniska högskola.
– Oulun yliopisto/Uleåborgs universitet.
1998/1999
França 1. Diplôme d’ architecte DPLG, y compris dans le cadre de la formation professionnelle continue et de la promotion sociale.
2. Diplôme d’architecte ESA.
3. Diplôme d’architecte ENSAIS.
1. Le ministre chargé de l’architecture.
2. Ecole spéciale d’architecture de Paris.
3. Ecole nationale supérieure des arts et industries de Strasbourg, section architecture.
1988/1989
Grécia Δίπλωμα αρχιτέκτονα – μηχανικού. – Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ), τμήμα αρχιτεκτόνων – μηχανικών.

– Αριστοτέλειο Πανεπιστήμο Θεσσα- λονίκης (ΑΠΘ), τμήμα αρχιτεκτόνων.

– μηχανικών της Πολυτεχνικής σχολής.

Βεβαίωση που χορηγεί το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας (ΤΕΕ) και η οποία επιτρέπει την άσκηση δραστηριοτήτων στον τομέα της αρχιτεκτονικής. 1988/1989
Irlanda 1. Degree of Bachelor of Architecture (B.Arch. NUI).
2. Degree of Bachelor of Architecture (B.Arch.) (antes, até 2002 – degree standard diploma in architecture (Dip. Arch).
3. Certificate of associateship (ARIAI). 4. Certificate of membership (MRIAI).
1. National University of Ireland to architecture graduates of University College Dublin.
2. Dublin Institute of Technology, Bolton Street, Dublin (College of Technology, Bolton Street, Dublin).
3. Royal Institute of Architects of Ireland. 4.Royal Institute of Architects of Ireland.
1988/1989
Itália Laurea in architettura – Università di Camerino
– Università di Catania
– Sede di Siracusa
– Università di Chieti
– Università di Ferrara
– Università di Firenze
– Università di Genova
– Università di Napoli Federico II
– Università di Napoli II
– Università di Palermo
– Università di Parma
– Università di Reggio Calabria
– Università di Roma «La Sapienza»
– Universtià di Roma III
– Università di Trieste
– Politecnico di Bari
– Politecnico di Milano
– Politecnico di Torino
– Istituto universitario di architettura di Venezia
Diploma di abilitazione all’esercizo indipendente della professione che viene rilasciato dal ministero della Pubblica istruzione dopo che il candidato ha sostenuto con esito positivo l’esame di Stato davanti ad una commissione competente. 1988/1989
Laurea in ingegneria edile – architettura Università dell’Aquilla
Università di Pavia
Università di Roma «La Sapienza»
Diploma di abilitazione all’esercizo indipendente della professione che viene rilasciato dal ministero della Pubblica istruzione dopo che il candidato ha sostenuto con esito positivo l’esame di Stato davanti ad una commissione competente. 1998/1999
Laurea specialistica in ingegneria edile – architettura. Università dell’Aquilla
Università di Pavia
Università di Roma «La Sapienza»
Università di Ancona
Università di Basilicata – Potenza
Università di Pisa
Università di Bologna
Università di Catania
Università di Genova
Università di Palermo
Università di Napoli Federico II
Università di Roma – TorVergata
Università di Trento
Politecnico di Bari
Politecnico di Milano
Diploma di abilitazione all’esercizo indipendente della professione che viene rilasciato dal ministero della Pubblica istruzione dopo che il candidato ha sostenuto con esito positivo l’esame di Stato davanti ad una commissione competente. 2003/2004
Laurea specialistica quinquennale in Architettura. Prima Facoltà di Architettura dell’Università di Roma «La Sapienza». Diploma di abilitazione all’esercizo indipendente della professione che viene rilasciato dal ministero della Pubblica istruzione dopo che il candidato ha sostenuto con esito positivo l’esame di Stato davanti ad una commissione competente. 1998/1999
Laurea specialistica quinquennale in Architettura. Università di Ferrara
Università di Genova
Università di Palermo
– Politecnico di Milano
– Politecnico di Bari
Diploma di abilitazione all’esercizo indipendente della professione che viene rilasciato dal ministero della Pubblica istruzione dopo che il candidato ha sostenuto con esito positivo l’esame di Stato davanti ad una commissione competente. 1999/2000
Laurea specialistica quinquennale in Architettura. Università di Roma III Diploma di abilitazione all’esercizo indipendente della professione che viene rilasciato dal ministero della Pubblica istruzione dopo che il candidato ha sostenuto con esito positivo l’esame di Stato davanti ad una commissione competente. 2003/2004
Laurea specialistica in Architettura Università di Firenze
Università di Napoli II
Politecnico di Milano II
Diploma di abilitazione all’esercizo indipendente della professione che viene rilasciato dal ministero della Pubblica istruzione dopo che il candidato ha sostenuto con esito positivo l’esame di Stato davanti ad una commissione competente. 2004/2005
Laurea specialistica in ingegneria edile – architettura. – Università degli Studi di Salerno
– Università degli Studi della Calabria
– Università degli Studi di Brescia
Diploma di abilitazione all’esercizo indipendente della professione che viene rilasciato dal ministero dell’Istruzione, dell’università e della ricerca dopo che il candidato ha sostenuto con esito positivo l’esame di Stato davanti ad una commissione competente. 2005/2006
2003/2004
2001/2002
Laurea specialistica in Architettura – Facoltà di architettura dell’Università degli Studi «G – D’Annunzio» di Chieti -Pescara.
– Facoltà di architettura, pianificazione e ambiente del Politecnico di Milano
– Università IUAV di Venezia
– Università di Napoli «Federico II
Diploma di abilitazione all’esercizo indipendente della professione che viene rilasciato dal ministero dell’Istruzione, dell’università e della ricerca dopo che il candidato ha sostenuto con esito positivo l’esame di Stato davanti ad una commissione competente. 2001/2002
2001/2002
2002/2003
2004/2005
Laurea specialistica in Architettura (restauro). – Facoltà di architettura di «Valle Giulia » dell’Università degli Studi «La Sapienza» di Roma.
– Università degli Studi di Roma Tre – Facoltà di Architettura
Diploma di abilitazione all’esercizo indipendente della professione che viene rilasciato dal ministero dell’Istruzione, dell’università e della ricerca dopo che il candidato ha sostenuto con esito positivo l’esame di Stato davanti ad una commissione competente. 2004/2005
2001/2002
Laurea specialistica in architettura – progettazione architettonica e urbana. Facoltà «Ludovico Quaroni» dell’Università degli Studi «La Sapienza » Directiva Roma. Diploma di abilitazione all’esercizo indipendente della professione che viene rilasciato dal ministero dell’Istruzione, dell’università e della ricerca dopo che il candidato ha sostenuto con esito positivo l’esame di Stato davanti ad una commissione competente. 2000/2001
Laurea magistrale/specialistica in architettura. Facoltà di architettura dell’Università degli Studi di Trieste. Diploma di abilitazione all’esercizo indipendente della professione che viene rilasciato dal ministero dell’Istruzione, dell’università e della ricerca dopo che il candidato ha sostenuto con esito positivo l’esame di Stato davanti ad una commissione competente. 2001/2002
Países Baixos 1. Het getuigschrift van het met goed gevolg afgelegde doctoraal examen van de studierichting bouwkunde, afstudeerrichting architectuur.
2. Het getuigschrift van het met goed gevolg afgelegde doctoraal examen van de studierichting bouwkunde, differentiatie architectuur en urbanistiek.
3. Het getuigschrift hoger beroepsonderwijs, op grond van het met goed gevolg afgelegde examen verbonden aan de opleiding van de tweede fase voor beroepen op het terrein van de architectuur, afgegeven door de betrokken examencommissies van respectievelijk:
De Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten te Amsterdam;
1. Technische Universiteit te Delft
2. Technische Universiteit te Eindhoven
Verklaring van de Stichting Bureau Architectenregister die bevestigt dat de opleiding voldoet aan de normen van artikel 46. 1988/1989
De Hogeschool Rotterdam en omstreken te Rotterdam; De Hogeschool Katholieke Leergangente Tilburg; De Hogeschool voor de Kunstente Arnhem; De Rijkshogeschool Groningen te Groningen; De Hogeschool Maastricht te Maastricht.
Portugal Carta de curso de licenciatura em Arquitectura e Urbanismo. Instituto Superior Técnico da Universidade Técnica de Lisboa. 1998/1999
Carta de curso de licenciatura em Arquitetura. Escola Superior Gallaecia 2002/2003
Faculdade de Arquitectura da Universidade Técnica de Lisboa. 1988/1989
Faculdade de Arquitetura da Universidade do Porto. 1991/1992
Faculdade de Arquitectura e Artes da Universidade Lusíada do Porto. 1991/1992
Escola Superior Artística do Porto 1991/1992
Universidade Lusíada de Lisboa 1991/1992
Reino Unido 1. Diplomas in architecture
2. Degrees in architecture
3. Final examination
4. Examination in architecture
5. Examination Part II
1 – Universities Colleges of Art Schools of Art
2. Universities
3. Architectural Association
4. Royal College of Art
5. Royal Institute of British Architects
Certificate of architectural education, issued by the Architects Registration Board. The diploma and degree courses in architecture of the universities, schools and colleges of art should have met the requisite threshold standards as laid down in Article 46 of this Directive and in Criteria for validation published by the Validation Panel of the Royal Institute of British Architects and the Architects Registration Board. EU nationals who possess the Royal Institute of British Architects Part I and Part II certificates, which are recognised by ARB as the competent authority, are eligible. Also EU nationals who do not possess the ARB-recognised Part I and Part II certificates will be eligible for the Certificate of Architectural Education if they can satisfy the Board that their standard and length of education has met the requisite threshold standards of Article 46 of this Directive and of the Criteria for validation. 1988/1989
República Checa Architektura a urbanismus Fakulta architektury, Ceské vysoké uceni technické (CVUT) v Praze. 2007/2008
Suécia Arkitektexamen Chalmers Tekniska Högskola AB Kungliga Tekniska Högskolan Lunds Universitet. 1998/1999
Islândia Os diplomas, certificados e outros títulos obtidos noutro Estado ao qual se aplica a presente diretiva e enumerados no presente anexo. Autoridades competentes Certificado de estágio fornecido pelas autoridades competentes.
Listenstaina Dipl.-Arch.
FH
Für Architekturstudien-kurse, die im akademischen Jahr 1999/2000 aufgenommen wurden, einschliesslich für Studenten, die das Studienprogramm Model B bis zum akademischen Jahr 2000/2001 belegten,vorausgesetzt dass sie sich im akademischen Jahr 2001/2002 einer zusätzlichen und kompensatorischen Ausbildung unterzogen.
Fachhochschule
Liechtenstein
1999/2000
Noruega – Sivilarkitekt 1. Norges teknisknaturvitenskaplige universitet (NTNU);
2. Arkitektur- og Designhøgskolen i Oslo (AHO) (antes de 29 de outubro de 2004 Arkitekthøgskolen I Oslo);
3. Bergen Arkitekt Skole (BAS)
  1997/1998
  – Master i arkitektur 1. Norges teknisk-naturvitenskaplige universitet (NTNU);
2. Arkitektur- og Designhøgskolen i Oslo (AHO) (antes de 29 de utubro de 2004 Arkitekthøgskolen I Oslo);
3. Bergen Arkitekt Skole (BAS)
  1999/2000

1998/1999

2001/2002

Anexo III - Direitos adquiridos aplicáveis às profissões objeto de reconhecimento com base na coordenação das condições mínimas de formação

Títulos de formação de arquiteto que beneficiam dos direitos adquiridos ao abrigo dos n.ºs 1 e 2 do artigo 46.º
País Título de formação Ano académico de referência
Alemanha – Diplomas emitidos pelas escolas superiores de belas-artes (Dipl. -Ing., Architekt (HfbK); 1987/1988
– Diplomas emitidos pela secção de arquitetura (Architektur/Hochbau) das Technische Hochschulen, pela secção de arquitetura (Architektur/Hochbau) das universidades técnicas, pela secção de arquitetura (Architektur/Hochbau) das universidades e, quando estes estabelecimentos tenham sido agrupados em Gesamthochschulen, pela secção de arquitetura (Architektur/Hochbau) das Gesamthochschulen (Dipl. -Ing — e outras designações que poderão posteriormente ser atribuídas aos titulares destes diplomas);
– Diplomas emitidos pela secção de arquitetura (Architektur/Hochbau) das Fachhochsulen e, quando estes estabelecimentos tenham sido agrupados em Gesamthochschulen, pela secção de arquitetura (Architektur/Hochbau) das Gesamthochschulen, acompanhados, quando a duração dos estudos for inferior a quatro anos mas tiver uma duração mínima de três anos, do certificado comprovativo de um período de experiência profissional de quatro anos na República Federal da Alemanha, emitido pelo organismo profissional nos termos da alínea a) do n.º 1 e do n.º 2 do artigo 44.º (Ingenieur grad — e outras designações que poderão posteriormente ser atribuídas aos titulares destes diplomas);
– Certificados (Prüfungszeugnisse) emitidos antes de 1 de janeiro de 1973 pela secção de arquitetura das Ingenieurschulen e das Werkkunstschulen, acompanhados de uma declaração das autoridades competentes comprovativa da aprovação do interessado num exame documental, incluindo a apreciação de projetos elaborados e realizados pelo candidato no decorrer de uma prática efetiva, durante pelo menos seis anos, das actividades referidas no artigo 45.º da presente lei.  
Áustria – Diplomas emitidos pelas universidades técnicas de Viena e de Graz, bem como pela universidade de Innsbruck, faculdade de engenharia civil e arquitetura, secções de arquitetura (Architektur), de engenharia civil (Bauingenieurwesen Hochbau) e de construção (Wirtschaftingenieurwesen — Bauwesen); 1997/1998
– Diplomas emitidos pela Universidade de Engenharia Rural, secção de economia fundiária e economia das águas (Kulturtechnik und Wasserwirtschaft);
– Diplomas emitidos pelo Colégio Universitário de Artes Aplicadas de Viena, secção arquitetura;
– Diplomas emitidos pela Academia das Belas-Artes de Viena, secção arquitetura;
– Diplomas de engenheiro reconhecido (Ing.), emitidos pelas escolas técnicas superiores ou pelas escolas técnicas de construção, acompanhados do certificado de «Baumeister» comprovativo de um mínimo de seis anos de experiência profissional na Áustria, sancionados por um exame;
– Diplomas emitidos pelo Colégio Universitário de Desenho Industrial de Linz, secção arquitetura;
– Certificados de qualificações para o exercício da profissão de engenheiro civil ou de engenheiro especializado no domínio da construção (Hochbau, Bauwesen, Wirtschaftsingenieurwesen — Bauwesen, Kulturtechnik und Wasserwirtschaft), emitidos nos termos da lei relativa aos técnicos da construção e das obras públicas (Ziviltechnikergesetz, BGBI, n.º 156/1994).  
Bélgica – Diplomas emitidos pelas escolas nacionais superiores de arquitetura ou pelos institutos superiores de arquitetura (architecte -architect); 1987/1988
– Diplomas emitidos pela Escola Provincial Superior de Arquitectura de Hasselt (architect);
– Diplomas emitidos pelas academias reais de belas -artes (architecte — architect);
– Diplomas emitidos pelas escolas Saint -Luc (architecte — architect);
– Diplomas universitários de engenheiro civil, acompanhados de um certificado de estágio emitido pela ordem dos arquitetos que confira direito ao uso do título profissional de arquiteto (architecte — architect);
– Diplomas de arquitecto emitidos pelo júri central ou estatal de arquitetura (architecte — architect);
– Diplomas de engenheiro civil/arquiteto e de engenheiro/arquitecto emitidos pelas faculdades de ciências aplicadas das universidades e pela faculdade politécnica de Mons (ingénieur — architecte, ingénieur-architect).  
Bulgária Diplomas emitidos por estabelecimentos de ensino superior acreditados, com a qualificação de «архитект» (arquiteto), «cтроителен инженер» (engenheiro civil) ou «инженер» (engenheiro), a saber:

– Университет за архитектура, строителство и геодезия — София: специалности «Урбанизъм»
и «Архитектура» (Universidade de Arquitectura, Engenharia Civil e Geodesia — Sófia: especialidades «Urbanismo» e «Arquitetura») e todas as especialidades de engenharia nas seguintes áreas: «конструкции на сгради и съоръжения» (construção de edifícios e estruturas), «пътища» (estradas), «транспорт» (transportes), «хидротехника и водно строителство» (hidrotécnica e hidroconstruções), «мелиорации и др.» (irrigação, etc.);

2009/2010
– Os diplomas emitidos por universidades técnicas e estabelecimentos de ensino superior para construção nas áreas de: «електро – и топлотехника» (electrotecnia e termotecnia), «съобщителна и комуникационна техника» (técnicas e tecnologias das telecomunicações), «строителни технологии» (tecnologias de construção), «приложна геодезия» (geodesia aplicada) e «ландшафт и др.» (paisagismo, etc.) na área da construção.
A fim de exercer actividades de desenho nos domínios da arquitetura e da construção, os diplomas têm de ser acompanhados de um «придружени от удостоверение за проектантска правоспособност» (Certificado de Capacidade Jurídica em matéria de Desenho), emitido pela «Камарата на архитектите» (Ordem dos Arquitetos) e pela «Камарата на инженерите в инвестиционното проектиране» (Ordem dos Engenheiros em Desenho de Instalações), que confere o direito de exercer actividades no domínio do desenho de instalações.  
Chipre – Βεβαίωση Εγγραφής στο Μητρώο Αρχιτεκτόνων που εκδίδεται από το Επιστημονικό και Τεχνικό Επιμελητήριο Κύπρου (certificado de inscrição na Ordem dos Arquitetos, emitido pela Secção Científica e Técnica de Chipre (ETEK)) 2006/2007
Croácia – Diploma «magistar inženjer arhitekture i urbanizma/Magistra inženjerka arhitekture i urbanizma» concedido pela Arhitektonski fakultet Sveučilišta u Zagrebu;

– Diploma «magistar inženjer arhitekture/Magistra inženjerka arhitekture» concedido pela Građevinsko–arhitektonski fakultet Sveučilišta u Splitu;

– Diploma «magistar inženjer arhitekture/Magistra inženjerka arhitekture» concedido pela Fakultet građevinarstva, arhitekture i geodezije Sveučilišta u Splitu;

– Diploma «diplomirani inženjer arhitekture» concedido pela Arhitektonski fakultet Sveučilišta u Zagrebu;

– Diploma «diplomirani inženjer arhitekture/Diplomirana inženjerka arhitekture» concedido pela Građevinsko–arhitektonski fakultet Sveučilišta u Splitu;

– Diploma «diplomirani inženjer arhitekture/Diplomirana inženjerka arhitekture» concedido pela Fakultet
građevinarstva, arhitekture i geodezije Sveučilišta u Splitu;

– Diploma «diplomirani arhitektonski inženjer» concedido pela Arhitektonski fakultet Sveučilišta u Zagrebu;

– Diploma «inženjer» concedido pela Arhitektonski fakultet Sveučilišta u Zagrebu;

– Diploma «inženjer» concedido pela Arhitektonsko–građevinsko–geodetski fakultet Sveučilišta u Zagrebu pelos estudos concluídos na Arhitektonski odjel Arhitektonsko–građevinsko– geodetskog
fakulteta;

– Diploma «inženjer» concedido pela Tehnički fakultet Sveučilišta u Zagrebu pelos estudos concluídos
na Arhitektonski odsjek Tehničkog fakulteta;

– Diploma «inženjer» concedido pela Tehnički fakultet Sveučilišta u Zagrebu pelos estudos concluídos
na Arhitektonsko–inženjerski odjel Tehničkog fakulteta;

– Diploma «inženjer arhitekture» concedido pela Arhitektonski fakultet Sveučilišta u Zagrebu.

Todos os diplomas devem ser acompanhados de um certificado comprovativo da inscrição na Ordem Croata de Arquitetos (Hrvatska komora arhitekata), emitido pela Ordem Croata de Arquitetos de Zagrebe.

3.º ano académico após a adesão.
Dinamarca – Diplomas emitidos pelas escolas nacionais de arquitetura de Copenhaga e de Arhus (architekt); 1987/1988
– Certificado de aprovação emitido pela comissão dos arquitetos nos termos da Lei n.º 202 de 28 de maio de 1975 (registreret arkitekt);
– Diplomas emitidos pelas escolas superiores de engenharia civil (bygningskonstruktør), acompanhados de uma declaração das autoridades competentes comprovativa da aprovação do interessado num exame documental, incluindo a apreciação de projetos elaborados e realizados pelo candidato no decorrer de uma prática efetiva, durante pelo menos seis anos, das actividades referidas no artigo 45.º da presente lei.
Espanha Título oficial de arquiteto (título oficial de arquitecto) concedido pelo Ministério da Educação e da Ciência ou pelas universidades. 1987/1988
Estónia Diplom arhitektuuri erialal, väljastatud Eesti Kunstiakadeemia arhitektuuri teaduskonna poolt alates 1996 — aastast (diploma de estudos de arquitetura, emitido pela Faculdade de Arquitectura da Academia de Artes da Estónia desde 1996) väljastatud Tallinna Kunstiülikooli poolt 1989 -1995 (emitido pela Universidade de Arte de Tallin em 1989 -1995), väljastatud Eesti NSV Riikliku Kunstiins-tituudi poolt 1951 -1988 (emitido pelo Instituto de Arte do Estado da República Socialista Soviética da Estónia em 1951 -1988). 2006/2007
Eslovénia – «Univerzitetni diplomirani inženir arhitekture/univerzitetna diplomirana inženirka arhitekture» (diploma universitário em arquitetura) emitido pela faculdade de arquitetura, acompanhado de um certificado da autoridade competente no domínio da arquitetura reconhecido por lei, que confira direito ao exercício das actividades do domínio da arquitetura; 2006/2007
– Diploma universitário emitido por faculdades técnicas que conceda o título de «univerzitetni diplomirani inženir (univ.dipl.inž.)/univerzitetna diplomirana inženirka» acompanhado de um certificado da autoridade competente no domínio da arquitetura reconhecido por lei, que confira direito ao exercício das actividades do domínio da arquitetura.
Eslováquia – Diploma na área de «arquitetura e construção civil» («architektúra a pozemné staviteľstvo») emitido pela Universidade Técnica da Eslováquia (Slovenská vysoká škola technická) de Bratislava, de 1950 a 1952 (título: Ing.);

– Diploma na área de «arquitetura» («architektúra») emitido pela Faculdade de Arquitectura e Construção Civil da Universidade Técnica da Eslováquia (Fakulta architektúry a pozemného staviteľstva, Slovenská vysoká škola technická) de Bratislava, de 1952 a 1960 (título: Ing — arch.);

– Diploma na área de «construção civil» («pozemné staviteľstvo») emitido pela Faculdade de Arquitectura e Construção Civil da Universidade Técnica da Eslováquia (Fakulta architektúry a pozemného staviteľstva, Slovenská vysoká škola technická) de Bratislava, de 1952 a 1960 (título: Ing.);
– Diploma na área de «arquitetura» («architektúra») emitido pela Faculdade de Engenharia Civil da Universidade Técnica da Eslováquia (Stavebná fakulta, Slovenská vysoká škola technická) de Bratislava, de 1961 a 1976 (título: Ing — arch.);

– Diploma na área de «construção civil» («pozemné stavby») emitido pela Faculdade de Engenharia Civil da Universidade

– Técnica da Eslováquia (Stavebná fakulta, Slovenská vysoká škola technická) de Bratis lava, de 1961 a 1976 (título: Ing.);

– Diploma na área de «arquitetura» («architektúra») emitido pela Faculdade de Arquitetura da Universidade Técnica da Eslováquia (Fakulta architektúry, Slovenská vysoká škola technická) de Bratislava, desde 1977 (título: Ing — arch.);

– Diploma na área de «urbanismo» («urbanizmus») emitido pela Faculdade de Arquitectura da Universidade Técnica da Eslováquia (Fakulta architektúry, Slovenská vysoká škola technická) de Bratislava,
desde 1977 (título: Ing — arch.);

– Diploma na área de «construção civil» («pozemné stavby») emitido pela Faculdade de Engenharia Civil da Universidade Técnica da Eslováquia (Stavebná fakulta, Slovenská technická univerzita) de Bratislava, de 1977 a 1997 (título: Ing.);

– Diploma na área de «arquitetura e construção civil» («architektúra a pozemné stavby») emitido pela Faculdade de Engenharia Civil da Universidade Técnica da Eslováquia (Stavebná fakulta, Slovenská technická univerzita) de Bratislava, desde 1998 (título: Ing.);

– Diploma na área de «construção civil — especialização: arquitetura» («pozemné stavby — špecializácia: architektúra») emitido pela Faculdade de Engenharia Civil da Universidade Técnica da Eslováquia (Stavebná fakulta, Slovenská technická univerzita) de Bratislava, de 2000 a 2001 (título: Ing.);

– Diploma na área de «construção civil e arquitetura» («pozemné stavby a architektúra») emitido pela Faculdade de Engenharia Civil da Universidade Técnica da Eslováquia (Stavebná fakulta — Slovenská technická univerzita) de Bratislava, desde 2001 (título: Ing.);

– Diploma na área de «arquitetura» («architektúra») emitido pela Academia de Belas Artes e Design (Vysoká škola výtvarných umení) de Bratislava, desde 1969 (título: Akad — arch — até 1990; Mgr — de 1990 a 1992; Mgr — arch — de 1992 a 1996; Mgr — art — desde 1997);

– Diploma na área de «construção civil» («pozemné staviteľstvo») emitido pela Faculdade de Engenharia Civil da Universidade Técnica (Stavebná fakulta, Technická univerzita) de Košice de 1981 a 1991 (título: Ing.);
Acompanhados de:
– Certificado de autorização emitido pela Ordem dos Arquitetos da Eslováquia (Slovenská komora architektov) secção de Bratislava, sem qualquer especificação da área ou da área da «construção civil»
(«pozemné stavby») ou da «afetação dos solos» («územné plánovanie»);
– Certificado de autorização emitido pela Ordem dos Engenheiros Civis da Eslováquia (Slovenská komora stavebných inžinierov) secção de Bratislava, da área da construção civil («pozemné stavby»).

2006/2007
Finlândia – Diplomas emitidos pelos departamentos de arquitetura das universidades técnicas e da Universidade de Oulu (arkkitehti/arkitekt); 1997/1998
– Diplomas emitidos pelos institutos de tecnologia (rakennusarkkitehti/byggnadsarkitekt).
França – Diplomas de arquitecto diplomado pelo governo emitidos até 1959 pelo Ministério da Educação Nacional e, depois dessa data, pelo Ministério dos Assuntos Culturais (architecte DPLG); 1987/1988
– Diplomas emitidos pela Escola Especial de Arquitectura (architecte DESA);
– Diplomas emitidos a partir de 1955 pela secção de arquitetura da Escola Nacional Superior das Artes e Indústrias de Estrasburgo (ex -Escola Nacional de Engenharia de Estrasburgo) (architecte ENSAIS).
Grécia – Diplomas de engenheiro/arquitecto emitidos pelo Metsovion Polytechnion de Atenas, acompanhados de uma declaração de competência emitida pela Câmara Técnica da Grécia que confira direito ao exercício das actividades do domínio da arquitetura; 1987/1988
– Diplomas de engenheiro/arquiteto emitidos pelo Aristotelion Panepistimion de Tessalónica, acompanhados de uma declaração de competência emitida pela Câmara Técnica da Grécia que confira direito ao exercício das actividades do domínio da arquitetura;
– Diplomas de engenheiro/engenheiro civil emitidos pelo Metsovion Polytechnion de Atenas, acompanhados de uma declaração de competência emitida pela Câmara Técnica da Grécia que confira direito ao exercício das actividades do domínio da arquitetura;
– Diplomas de engenheiro/engenheiro civil emitidos pelo Aristotelion Panepistimion de Tessalónica, acompanhados de uma declaração de competência emitida pela Câmara Técnica da Grécia que confira direito ao exercício das actividades do domínio da arquitetura;
– Diplomas de engenheiro/engenheiro civil emitidos pelo Panepistimion Thrakis acompanhados de uma declaração de competência emitida pela Câmara Técnica da Grécia que confira direito ao exercício das actividades do domínio da arquitetura;
– Diplomas de engenheiro/engenheiro civil emitidos pelo Panepistimion Patron, acompanhados de uma declaração de competência emitida pela Câmara Técnica da Grécia que confira direito ao exercício das actividades do domínio da arquitetura.
Hungria – Diploma de «okleveles építészmérnök» (diploma em arquitetura, mestrado em ciências da arquitetura) conferido pelas universidades; 2006/2007
– Diploma de «okleveles építész tervező művész» (diploma do mestrado em ciências da arquitetura e engenharia civil) conferido pelas universidades.
Irlanda – Grau de «Bachelor of Architecture» concedido pela «National University of Ireland» (B — Arch — N.U.I.) aos diplomados em arquitetura do «University College» de Dublim; 1987/1988
– Diploma de nível universitário em arquitetura concedido pelo «College of Technology», Bolton Street, Dublim (Diplom.Arch.);
– Certificado de membro associado do «Royal Institute of Architects of Ireland» (A.R.I.A.I.);
– Certificado de membro do «Royal Institute of Architects of Ireland» (M.R.I.A.I.).
Itália – Diplomas de «laurea in architettura» emitidos pelas universidades, pelos institutos politécnicos e pelos institutos superiores de arquitetura de Veneza e de Reggio -Calabria, acompanhados do diploma que habilita ao exercício independente da profissão de arquiteto, emitido pelo Ministro da Educação, após aprovação do candidato, perante um júri competente, no exame estatal que habilita ao exercício independente da profissão de arquitecto (dott — architetto); 1987/1988
– Diplomas de «laurea in ingegneria» no domínio da construção, emitidos pelas universidades e pelos institutos politécnicos, acompanhados do diploma que habilita ao exercício independente de uma profissão do domínio da arquitetura, emitido pelo ministro da Educação, após aprovação do candidato, perante um júri competente, no exame estatal que habilita ao exercício independente da profissão (dott — ing— Architetto ou dott — Ing — in ingegneria civile).
Letónia ««Arhitekta diploms», ko izsniegusi Latvijas Valsts Universitãtes Inženierceltniecíbas fakultãtes Arhitektűras nodaďa lîdz 1958 — gadam, Rîgas Politehniskã Instituta Celtniecîbas fakultãtes Arhitektűras nodaďa no 1958 — gada lîdz 1991 — gadam, Rîgas Tehniskãs Universitãtes Arhitektűras fakultãte kopš 1991
— gada, un «Arhitekta prakses sertifikãts», ko izsniedz Latvijas Arhitektu savienba («diploma de arquitecto » emitido pelo Departamento de Arquitectura da Faculdade de Engenharia Civil da Universidade Estatal da Letónia até 1958, pelo Departamento de Arquitectura da Faculdade de Engenharia Civil do Instituto Politécnico de Riga entre 1958 e 1991, pela Faculdade de Arquitectura da Universidade Técnica de Riga desde 1991 e o certificado de inscrição na Ordem dos Arquitectos da Letónia).
2006/2007
Lituânia – Diplomas de engenheiro-arquiteto e de arquite to emitidos pelo Kauno Politechnikos Institutas até 1969 (inžinierius architektas/architektas);

– Diplomas de arquiteto/bacharelato em arquitetura/mestrado em arquitetura emitidos pelo Vilnius inžinerinis statybos institutas até 1990 pela Vilniaus technikos universitetas até 1996 pela Vilnius Gedimino technikos universitetas desde 1996 (architektas/architektûros bakalauras/architektûros magistras);

– Diplomas de especialistas que tenham concluído o curso de arquitetura/bacharelato em arquitetura/mestrado em arquitetura conferidos pelo LTSR Valstybinis dailës institutas e pela Vilniaus dailës akademija desde 1990 (architektûros kursas/architektûros bakalauras/architektűros magistras);

– Diplomas de bacharelato em arquitetura/mestrado em arquitetura conferidos pela Kauno technologijos universitetas desde 1997 (architektűros bakalauras/architektűros magistras), acompanhados do certificado emitido pela Comissão de Certificação que confira direito ao exercício das actividades do domínio da arquitetura (Arquitecto Autorizado/Atestuotas architektas).

2006/2007
Malta Perit: Lawrja ta’ Perit emitido pela Universita´ ta’ Malta, que confere direito à inscrição na qualidade de «Perit». 2006/2007
Países Baixos – Declaração comprovativa de aprovação no exame de licenciatura em arquitetura, emitido pelas secções de arquitetura das escolas técnicas superiores de Delft ou de Eindhoven (bouwkundig ingenieur); 1987/1988
– Diplomas emitidos pelas academias de arquitetura reconhecidas pelo Estado (architect);
– Diplomas emitidos até 1971 pelos antigos estabelecimentos de ensino superior de arquitetura (Hoger Bouwkunstonderricht) (architect HBO);
– Diplomas emitidos até 1970 pelos antigos estabelecimentos de ensino superior de arquitetura (voortgezet Bouwkunstonderricht) (architect VBO);
– Declaração comprovativa de aprovação num exame organizado pelo conselho dos arquitetos do «Bond van Nederlandse Architecten» (Ordem dos Arquitectos Neerlandeses, BNA) (architect);
– Diploma da Stichtung Institut voor Architectuur (Fundação «Instituto de Arquitectura») (IVA) emitido no termo de um curso organizado por esta fundação com a duração mínima de quatro anos (architect), acompanhado de um certificado das autoridades competentes comprovativo da aprovação do interessado num exame documental, incluindo a apreciação de projetos elaborados e realizados pelo candidato no decorrer de uma prática efetiva, durante pelo menos seis anos, das actividades referidas no artigo 45.º da presente lei;
– Declaração das autoridades competentes comprovativa de que, antes de 5 de agosto de 1985, o interessado foi admitido ao exame de «kandidaat in de bouwkunde», organizado pelas escolas técnicas superiores de Delft ou de Eindhoven, e exerceu, durante um período de pelo menos cinco anos imediatamente anteriores à referida data, actividades de arquiteto cuja natureza e importância garantem, de acordo com os critérios reconhecidos nos Países Baixos, uma competência suficiente para o exercício dessas actividades (architect);
– Declaração das autoridades competentes emitida unicamente para as pessoas que tenham atingido a idade de 40 anos antes de 5 de agosto de 1985 e que comprove que o interessado exerceu, durante um período de pelo menos cinco anos imediatamente anteriores à referida data, actividades de arquitecto cuja natureza e importância garantem, de acordo com os critérios reconhecidos nos Países Baixos, uma competência suficiente para o exercício dessas actividades (architect);
– As declarações referidas nos sétimo e oitavo travessões deverão deixar de ser reconhecidos a partir da data de entrada em vigor de disposições legislativas e regulamentares relativas ao acesso às actividades de arquitecto e ao seu exercício com o título profissional de arquitecto nos Países Baixos, sempre que não confiram, por força das referidas disposições, acesso a essas actividades com o título profissional referido.
Polónia Diplomas emitidos pelas faculdades de arquitetura:

– Universidade de Tecnologia de Varsóvia, Faculdade de Arquitectura de Varsóvia (Politechnika Warszawska, Wydział Architektury); título profissional de arquitecto: inżynier architekt, magister nauk
technicznych; inżynier architekt; inżyniera magistra architektury; magistra inżyniera architektury;
magistra inżyniera architekta; magíster inżynier architekt — (de 1945 a 1948, título: inżynier architekt, magister nauk technicznych; de 1951 a 1956, título: inżynier architekt; de 1954 a 1957, 2.a
fase, título: inżyniera magistra architektury; de 1957 a 1959, título: inżyniera magistra architektury; de 1959 a 1964, título: magistra inżyniera architektury; de 1957 a 1964, título: magistra inżyniera architekta; de 1983 a 1990, título: magister inżynier architekt; desde 1991, título: magistra inżyniera architekta);

– Universidade de Tecnologia de Cracóvia, Faculdade de Arquitectura de Cracóvia (Politechnika Krakowska, Wydział Architektury); título profissional de arquitecto magister inżynier architekt (de 1945
a 1953, Universidade de Minas e Metalurgia, Faculdade Politécnica de Arquitectura — Akademia Górniczo -Hutnicza, Politechniczny Wydział Architektury);

– Universidade de Tecnologia de Wrocław, Faculdade de Arquitectura de Wrocław (Politechnika Wrocławska, Wydział Architektury); título profissional de arquitecto: inżynier architekt magister nauk
technicznych; magíster inżynier Architektury; magister inżynier architekt — (de 1949 a 1964, título: inżynier architekt, magister nauk technicznych; de 1956 a 1964, título: magister inżynier architektury; desde 1964, título: magister inżynier architekt);

– Universidade de Tecnologia da Silésia, Faculdade de Arquitectura de Gliwice (Politechnika Ślaska, Wydział Architektury); título profissional de arquitecto inżynier architekt; magister inżynier architekt
— (de 1945 a 1955, Faculdade de Engenharia e Construção — Wydział Inżynieryjno -Budowlany,
título: inżynier architekt; de 1961 a 1969, Faculdade de Construção Industrial e Engenharia Geral
— Wydział Budownictwa Przemysłowego i Ogólnego, título: magister inżynier architekt; de 1969 a 1976, Faculdade de Engenharia Civil e Arquitectura Wydział Budownictwa i Architektury, título: magister inżynier architekt; desde 1977, Faculdade de Arquitectura — Wydział Architektury, título: magister inżynier architekt e, desde 1995, título: inżynier architekt);

– Universidade de Tecnologia de Poznań, Faculdade de Arquitectura de Poznań (Politechnika Poznańska, Wydział Architektury); título profissional de arquitecto: inżynier architektury; inżynier architekt; magíster inżynier architekt (de 1945 a 1955, Escola de Engenharia, Faculdade de Arquitectura — Szkoła
Inżynierska, Wydział Architektury, título: inżynier architektury; desde 1978, título: magister inżynier architekt e, desde 1999, título: inżynier architekt);

– Universidade de Tecnologia de Gdańsk, Faculdade de Arquitectura de Gdańsk (Politechnika Gdańska, Wydział Architektury); título profissional de arquitecto magister inżynier architekt — (de 1945 a 1969, Faculdade de Arquitectura — Wydział Architektury, de 1969 a 1971, Faculdade de Engenharia Civil e Arquitectura — Wydział Budownictwa i Architektury, de 1971 a 1981, Instituto de Arquitectura e Planeamento Urbano — Instytut Architektury i Urbanistyki, desde 1981, Faculdade de Arquitectura
— Wydział Architektury);

– Universidade de Tecnologia de de Białystok, Faculdade de Arquitectura de de Białystok (Politechnika Białostocka, Wydział Architektury); título profissional de arquitecto magister inżynier architekt (de 1975 a 1989, Instituto de Arquitectura — Instytut Architektury);

– Universidade Técnica de Lódź, Faculdade de Engenharia Civil, Arquitectura e Engenharia Ambiental de Łódź (Politechnika tódzka, Wydział Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska); título profissional de arquitecto: inżynier architekt; magister inżynier architekt de 1973 a 1993, Faculdade de Engenharia Civil e Arquitectura — Wydział Budownictwa i Architektury e, desde 1992, Faculdade de Engenharia Civil, Arquitectura e Engenharia Ambiental — Wydział Budownictwa, Architektury
i Inżynierii Środowiska; título: de 1973 a 1978, inżynier architekt, desde 1978, título: magíster inżynier architekt);

– Universidade Técnica de Szczecin, Faculdade de Engenharia Civil e Arquitectura de Szczecin
(Politechnika Szczecińska, Wydział Budownictwa i Architektury); título profissional de arquitecto inżynier architekt; magíster inżynier architekt (de 1948 a 1954, Escola Superior de
Engenharia, Faculdade de Arquitectura — Wyższa Szkoła Inżynierska, Wydział Architektury,
título: inżynier architekt, desde 1970, título: magister inżynier architekt e, desde 1998, título: inżynier architekt).

Acompanhados do certificado de membro emitido pela respectiva secção regional dos arquitectos da Polónia que confere o direito ao exercício das actividades do domínio da arquitectura na Polónia.

2006/2007
Portugal – Diploma do curso especial de Arquitetura emitido pelas Escolas de Belas -Artes de Lisboa e do Porto; 1987/1988
– Diploma de arquitecto emitido pelas Escolas de Belas-Artes de Lisboa e do Porto;
– Diploma do curso de Arquitetura emitido pelas Escolas Superiores de Belas -Artes de Lisboa e do Porto;
– Diploma de licenciatura em Arquitetura emitido pela Escola Superior de Belas -Artes de Lisboa;
– Carta de curso de licenciatura em Arquitetura emitida pela Universidade Técnica de Lisboa e pela Universidade do Porto
– Diploma universitário em Engenharia Civil (licenciatura em Engenharia Civil) emitido pelo Instituto Superior Técnico da Universidade Técnica de Lisboa;
– Diploma universitário em Engenharia Civil (licenciatura em Engenharia Civil) emitido pela Faculdade de Engenharia da Universidade do Porto;
– Diploma universitário em Engenharia Civil (licenciatura em Engenharia Civil) emitido pela Faculdade de Ciências e de Tecnologia da Universidade de Coimbra;
– Diploma universitário em Engenharia Civil, produção (licenciatura em Engenharia Civil, produção) emitido pela Universidade do Minho.
Reino Unido – Os títulos emitidos na sequência de aprovação nos exames: – do Royal Institute of British Architects; – das escolas de arquitetura das universidades, dos institutos superiores politécnicos, dos «colleges», das academias («colleges» privados), dos institutos de tecnologia e belas-artes que eram reconhecidos em 10 de junho de 1985 pelo Architects Registration Council do Reino Unido para fins de inscrição no registo da profissão (Architect); – Certificado comprovativo de que o seu titular tem um direito adquirido à manutenção do seu título profissional de arquitecto nos termos da secção 6(1)a, 6(1)b ou 6(1)d do Architects Registration Act de 1931 (Architect); – Certificado comprovativo de que o seu titular tem um direito adquirido à manutenção do seu título profissional de arquiteto nos termos da secção 2 do Architects Registration Act de 1938 (Architect). 1987/1988
Roménia Universitatea de Arhitectură şi Urbanism «Ion Mincu» Bucureşti (Universidade de Arquitectura e Urbanismo «Ion Mincu» — Bucareste):

– 1953 -1966: Institutul de Arhitectură «Ion Mincu» Bucureşti (Instituto de Arquitectura «Ion Mincu» — Bucareste), Arhitect (Arquitecto);

– 1967 -1974: Institutul de Arhitectură «Ion Mincu» Bucureşti (Instituto de Arquitectura «Ion Mincu» — Bucareste),

– Diplomă de Arhitect, Specialitatea Arhitectură (Diploma de Arquitecto, especialização em Arquitectura);

– 1975 -1977: Institutul de Arhitectură «Ion Mincu» Bucureşti, Facultatea de Arhitectură (Instituto de Arquitectura «Ion Mincu» — Bucareste, Faculdade de Arquitectura), Diplomă de Arhitect, Specializarea Arhitectură (Diploma de Arquitecto, especialização em Arquitectura);

– 1978 -1991: Institutul de Arhitectură «Ion Mincu» Bucureşti, Facultatea de Arhitectură şi Sistematizare
(Instituto de Arquitectura «Ion Mincu» — Bucareste, Faculdade de Arquitectura e Sistematização), Diplomă de Arhitect, Specializarea Arhitectură şi Sistematizare (Diploma de Arquitecto, especialização
em Arquitectura e Sistematização).

– 1992 -1993: Institutul de Arhitectură «Ion Mincu» Bucureşti, Facultatea de Arhitectură şi Urbanism (Instituto de Arquitectura «Ion Mincu» — Bucareste, Faculdade de Arquitectura e Urbanismo), Diplomă de Arhitect, specializarea Arhitectură şi Urbanism (Diploma de Arquitecto, especialização em Arquitectura e Urbanismo);

– 1994 -1997: Institutul de Arhitectură «Ion Mincu» Bucureşti, Facultatea de Arhitectură şi Urbanism (Instituto de Arquitectura «Ion Mincu» — Bucareste, Faculdade de Arquitectura e Urbanismo), Diplomă de Licenţă, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Licenţă, no domínio da formação em Arquitectura, especialização em Arquitectura);

– 1998 -1999: Institutul de Arhitectură «Ion Mincu» Bucureşti, Facultatea de Arhitectură (Instituto de Arquitectura «Ion Mincu» — Bucareste, Faculdade de Arquitectura), Diplomă de Licenţă, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Licenţă, no domínio da formação em Arquitectura, especialização em Arquitectura);

– A partir de 2000: Universitatea de Arhitectură şi Urbanism «Ion Mincu» Bucureşti, Facultatea de Arhitectură (Universidade de Arquitectura e Urbanismo «Ion Mincu» — Bucareste, Faculdade de
Arquitectura), Diplomă de Arhitect, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Arquitecto, no domínio da formação em Arquitectura, especialização em Arquitectura).

Universitatea Tehnică din Cluj -Napoca (Universidade Técnica Cluj -Napoca):

– 1990-1992: Institutul Politehnic din Cluj -Napoca, Facultatea de Construcţii (Instituto Politécnico Cluj
-Napoca, Faculdade de Engenharia Civil), Diplomă de Arhitect, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Arquitecto, no domínio da formação em Arquitectura, especialização em
Arquitectura);

– 1993-1994: Universitatea Tehnică din Cluj -Napoca, Facultatea de Construcţii (Universidade Técnica Cluj -Napoca, Faculdade de Engenharia Civil), Diplomă de Arhitect, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Arquitecto, no domínio da formação em Arquitectura, especialização
em Arquitectura);

– 1994-1997: Universitatea Tehnică din Cluj -Napoca, Facultatea de Construcţii (Universidade Técnica Cluj -Napoca, Faculdade de Engenharia Civil), Diplomă de Licenţă, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Licenţă, no domínio da formação em Arquitectura, especialização em
Arquitectura);
– 1998-1999: Universitatea Tehnică din Cluj -Napoca, Facultatea de Arhitectură şi Urbanism (Universidade Técnica Cluj -Napoca, Faculdade de Arquitectura e Urbanismo), Diplomă de Licenţă, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Licenţă, no domínio da formação em Arquitectura, especialização em Arquitectura);

– A partir de 2000: Universitatea Tehnică din Cluj -Napoca, Facultatea de Arhitectură şi Urbanism (Universidade Técnica Cluj -Napoca, Faculdade de Arquitectura e Urbanismo), Diplomă de Arhitect, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Arquitecto, no domínio da formação em Arquitectura, especialização em Arquitectura).

Universitatea Tehnică «Gh — Asachi» Iaşi (Universidade Técnica «Gh — Asachi» Iaşi):

– 1993: Universitatea Tehnică «Gh — Asachi» Iaşi, Facultatea de Construcţii şi Arhitectură (Universidade Técnica «Gh — Asachi» Iaşi, Faculdade de Engenharia Civil e Arquitectura), Diplomă de Arhitect, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Arquitecto, no domínio da formação em Arquitectura, especialização em Arquitectura);

– 1994-1999: Universitatea Tehnică «Gh — Asachi» Iaşi, Facultatea de Construcţii şi Arhitectură (Universidade Técnica «Gh.Asachi» Iaşi, Faculdade de Engenharia Civil e Arquitectura), Diplomă de Licenţă, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Licenţă, no domínio da formação em Arquitectura, especialização em Arquitectura);– 2000 -2003: Universitatea Tehnică «Gh — Asachi» Iaşi, Facultatea de Construcţii şi Arhitectură (Universidade Técnica «Gh.Asachi» Iaşi, Faculdade de Engenharia Civil e Arquitectura), Diplomă de Arhitect, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Arquitecto, no domínio da formação em Arquitetura, especialização em Arquitectura);

– 2000-2003: Universitatea Tehnică «Gh — Asachi» Iaşi, Facultatea de Construcţii şi Arhitectură (Universidade Técnica «Gh.Asachi» Iaşi, Faculdade de Engenharia Civil e Arquitectura), Diplomă de Arhitect, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Arquitecto, no domínio da formação em Arquitectura, especialização em Arquitectura);

– A partir de 2004: Universitatea Tehnică «Gh — Asachi» Iaşi, Facultatea de Arhitectură (Universidade Técnica «Gh — Asachi» Iaşi, Faculdade de Arquitectura), Diplomă de Arhitect, profilul Arhitectură, specializarea arhitectură (Diploma de Arquitecto, no domínio da formação em Arquitectura, especialização em Arquitectura).
Universitatea Politehnica din Timişoara (Universidade «Politehnica» Timişoara):

– 1993-1995: Universitatea Tehnică din Timişoara, Facultatea de Construcţii (Universidade Técnica Timişoara, Faculdade de Engenharia Civil), Diplomă de Arhitect, profilul Arhitectură şi urbanism, specializarea Arhitectură generală (Diploma de Arquitecto, no domínio da formação em Arquitectura e Urbanismo, especialização em Arquitectura Geral);

– 1995-1998: Universitatea Politehnica din Timişoara, Facultatea de Construcţii (Universidade «Politehnica » Timişoara, Faculdade de Engenharia Civil), Diplomă de Licenţă, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Licenţă, no domínio da formação em Arquitetura, especialização
em Arquitetura);

– 1998-1999: Universitatea Politehnica din Timişoara, Facultatea de Construcţii şi Arhitectură (Universidade «Politehnica» Timişoara, Faculdade de Engenharia Civil e Arquitectura), Diplomă de Licenţă, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Licenţă, no domínio da formação em
Arquitetura, especialização em Arquitetura);

– A partir de 2000: Universitatea Politehnica din Timişoara, Facultatea de Construcţii şi Arhitectură (Universidade «Politehnica» Timişoara, Faculdade de Engenharia Civil e Arquitectura), Diplomă de Arhitect, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Arquiteto, no domínio da formação em Arquitetura, especialização em Arquitetura).

Universitatea din Oradea (Universidade de Oradea):

– 2002: Universitatea din Oradea, Facultatea de Protecţia Mediului (Universidade de Oradea, Faculdade de Proteção do Ambiente), Diplomă de Arhitect, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Arquiteto, no domínio da formação em Arquitetura, especialização em Arquitectura);

– A partir de 2003: Universitatea din Oradea, Facultatea de Arhitectură şi Construcţii (Faculdade de Arquitectura e Engenharia Civil), Diplomă de Arhitect, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură
(Diploma de Arquitecto, no domínio da formação em Arquitectura, especialização em Arquitectura).
Universitatea Spiru Haret Bucureşti (Universidade Spiru Haret — Bucareste):
A partir de 2002: Universitatea Spiru Haret Bucureşti, Facultatea de Arhitectură (Universidade Spiru Haret — Bucareste, Faculdade de Arquitectura), Diplomă de Arhitect, profilul Arhitectură, specializarea Arhitectură (Diploma de Arquiteto, no domínio da formação em Arquitetura, especialização em Arquitetura).

Suécia – Diplomas emitidos pela Escola de Arquitectura do Instituto Real de Tecnologia, pelo Instituto Chalmers de Tecnologia e pelo Instituto de Tecnologia da Universidade de Lund (arkitekt, mestrado em arquitetura);
– Certificados de membro da Svenska Arkitekters Riksförbund (SAR), se os interessados seguiram a sua formação num Estado a que se aplique a presente lei.
1997/1998
Islândia Os diplomas, certificados e outros títulos obtidos noutro Estado ao qual se aplica a presente diretiva e enumerados no presente anexo, acompanhados de um certificado de estágio concedido pelas autoridades
Listenstaina Os diplomas emitidos pela ‘Fachhochschule’ [Dipl.-Arch. (FH)] 1997/1998
Noruega – Os diplomas (sivilarkitekt) emitidos pela ‘Norges tekniske høgskole (NTH)’, a partir de 1 de janeiro de 1996, pela ‘Norges teknisk -naturvitenskaplige universitet (NTNU)’, pela ‘Arkitekt -høgskolen i Oslo’ e pela ‘Bergen Arkitekt Skole (BAS)’; 1996/1997
– Os certificados de inscrição na ‘Norske Arkitekters Landsforbund’ (NAL) se as pessoas em causa obtiveram a sua formação num Estado ao qual se aplica a presente diretiva.